චාපා 25

    අවට පැවතියේ දැඩි නිහැඩියාවකි. වායුසමීකරණයේ සීතලද වැඩියෙන් දැනුන නිසාවෙන් චාපා තවත් මට තුරුළුවූවාය.

"මට තවත් මේවා ඔයාගෙන් හංගන්න බැහැ ගිම්හාන. අපේ ගෙදර තත්ත්වෙ එන්න එන්නම නරක් වෙනවා. මට එන්න දෙන්නෙත් ඉරේෂාලාගෙ ගෙදරට විතරයි. ඒ ආපු වෙලේටත් එයාලගෙ ගෙදරට අපේ අම්මා දෙතුන් පාර කෝල් කරන්වා.."

"ඇයි අම්මා ඔච්චරටම ඔයාව හිර කරන්නෙ..?"

"අම්මා හිර කරනවා නෙවෙයි ගිම්හාන. තාත්තයි අම්මව හිර කරලා තියෙන්නෙ. එයාගෙ කීමටයි මේ සේරම? අනේ මන්දා.. මේකත් ජීවිතයක්ද?..."
ඇය මගේ ඇඟිලිකරු අතරිත් අත යැව්වාය.

"මම ඔයාලාගෙ තාත්තත් එක්ක කතා කරන්නද...?"
චාපා හිස ඔසවා මා දෙස බැලුවාය.

"අනේ රත්තරං ඒ වැඬේ නම් කරන්න හිතන්නවත් එපා. අපේ අයියයි තාත්තයි ඔයාත් එක්ක ඉන්නෙ පුදුම තරහකින්. දැනටත් ඔයාට මුකුත් නොකරන්නෙ ඔයා ඉස්කෝලෙ යන නිසා. නැත්තම්....."

"මාව මරයි නේද..?"

ඇය නැවතත් හිස මගේ උරහිසට බර කලාය. මට දිග හුස්මක් පිටවිය. අප කරමුලටම හිරවී ඇත. 

"මේකට තියෙන්නෙ විසදුම් දෙකයි සුදූ. දෙකම අමාරුයි. ඒත් දෙකෙන් එකක් කරන්නම වෙනවා..."

"මොකක්ද...?"
ඇය මගේ ගෙල පාමුල සිප ගත්තාය.

"පලවෙනි එක තමයි ඔයා මාත් එක්ක යන්න එන එක..."

"අනේ දෙයියනේ මේ මොනාද ඔයා කියන්නෙ? විභාගයක් අත ළඟ තියාගෙන ඔයාගෙ ජීවිතේ නැති නාස්ති කරන්නද මට කියන්නෙ? ඔයත් එක්ක යන්න තියෙනවානම් මට කොහේ උනත් කමක් නෑ. ඒත් ඔයා? ඔයාගෙ ඉගෙනීම? අර අහිංසක අම්මා? මට බෑ ගිම්හාන ඔයාගෙ ජීවිතෙත් එක්ක සෙල්ලම් කරන්න..."

මම ඇයගේ හිස අතගෑවාය. ඇය කියන සෑම දෙයක්ම ඇත්තය. එවැනි දැඩි තීරණයක් ගැනීම කල නොහැකිය. එයින් නැති නාස්ති වන්නේ අප දෙදෙනාමය.

"මොකක්ද අනික..?"

ඇය ඉස්සී මගේ මුහුණ දෙස බලා ඇසුවාය. ඒ දෑස් විඩාබරය. මේ ප‍්‍රශ්න නොසෑහෙන වද දී ඇත.

"ඔයා එහෙනම් තාත්තා කියන කෙනාව බදින්න..."

අය එක් වරම මා වෙත හැරී මගේ දෑස් දෙස කෙලින් බැලුවාය.

"ඔයාද මේ කියන්නෙ? ඔයාද ආ....?"
මම ඉවත බලාගත්තේය.

"මං දිහා බලන්න. මං දිහා බලලා කියන්න, තව මිනිහෙක් එක්ක යන්නද මං..?"
මම තරයේ ඇයව වැලද ගත්තේය.

"වෙන කරන්න දෙයක් නැහැ රත්තරං.ඔයා කොච්චර පවුද. මට ආදරේ කර කර මං මත්තෙම නැහෙනවාට වඩා ඒක හොද නැද්ද. බලන්න දැන් ඔයාගෙ හැටි. මේ සති දෙක තුනට ඔයා කොච්චර ඇදිලා ගිහිල්ලද? ඉස්සර හිනා උන ගමන්මයි. මට කියන්නෙ මේවා බලන් ඉන්න කියලද? අයිති වෙන එකම නෙවෙයි සුදූ ආදරේ කියන්නෙ. අනික කවුද දන්නෙ ඔය කියන කෙනා මටත් වැඩිය හොදද කියලා. මටත් වඩා ඔයාට ආදරේ කරයිද කියලා. කැමති වෙන්න සුදූ... වෙන කරන්න දෙයක් නැහැ දැන්...."

මගේ දෙනෙතටද කදුළු ඉනුවේ දරාගන්නටම බැරි තැනය. එක එක්කෙනාට දන්දී ඉවත බලා ගැනීමට මම කෙදිනකවත් ඇයගේ ලෝකයට එන්නට හිතුවේ නැත.

"තේරුමක් නැති දේවල් කතා නොකර ඉමු ගිම්හාන. එහෙම දෙයක් කවදාකවත් වෙන්නෑ මම ජීවත් වෙලා ඉන්නකන්. එහෙම කලොත් මම මෙච්චර දවසක් නැහීගෙන ඔයාට කරලා තියෙන්නෙ ආදරයක් නෙවෙයි බොරුවක්..."

"ඇති දෙයියනේ ඇති.. මට තවත් ආදරේ කරන්නෙපා.මොනවද මං ගාව ඔච්චරටම තියෙන්නෙ? ඔයා මෙහෙම තවත් ආදෙරේ කරන්න කරන්න බැදීම් වැඩිවෙනවා විතරයි. ඒකෙන් ඔයාගෙ ජීවිතේට වෙන හොදක් නැහැ.."

මම ඇයගේ දෙඋරෙන් අල්ලා ඉවතට ගෙන කීවේය. චාපා පුදුමයෙන් මා දෙස බලා සිටියාය.හිතේ ආවේගයට කියූවද එසේ නොකියා ඉන්නට තිබුනා යැයි මට සිතුණි.

"ගිම්හාන... මොනවද ඔයා මේ කියවන්නෙ, ඔයාට දැන් මාව කරදරයක් වෙලාද? ඔයා හදන්නෙ මාව දාලා යන්නද..?"

"ඔයා එහෙම හිතනවද..?"

"ඒත් ඔයා මේ කතා කරන දේවල්....."

"ඇයි තේරුම් නොගන්නෙ? මම දාලා යන කතාවක් කිව්වද දැන්? මට ඕනෙ ඔයා මේ දුක්විදින එක නවත්තන්න. නිස්කාරනෙ ඔයාගෙ ජීවිතේ විනාස වෙලා යන එක නවත්තන්න..."

"මගේ ජීවිතේ විනාස වෙන්නෙ ඔයාව මට නැති උනොත් විතරයි.."

"ඇයි සුදූ හිතුවක්කාර වෙන්නෙ? මේක ඔයා හිතන තරම් සුළු දෙයක් නෙවෙයි..."

"මම දන්නවා. ඒත් මොනවා උනත් මොනවම උනත් මම අන්තිම මොහොත වෙනකන් ඔයාට ආදරේ කරනවා.ඔයා තමයි මගේ ජීවිතේට ආවේ. ඒක ඇත්ත. ඒත් දැන් මොනදේ උනත් මම ඔයාව දාලා යන්නෑ. ඔයාට මේ කෙල්ලව කරදරයක්නම් මට ඒක කියන්න..."

"ඔය කිව්වෙ ඉතිං. ඔව්, පුදුම කරදරයක් තියෙන්නෙ මට..."

මම ඇයගේ උකුලේ හිස තබා ගත්තේය.

"පණ්ඩිතකම් කියවන්නැතුව ඔන්න ඔහොම ඉන්න. තවත් ඔළුවට ප‍්‍රශ්න එකතු කරන් යන්න නෙවෙයි මම මෙච්චර අමාරුවෙන් ආවෙ..."

ඇය පහත්වී මගේ නළල සිපගත්තාය. මෙතරම් ආදරයක් කෙසේනම් තවකෙනෙක්ට පූජාකර බලා ඉන්නද....

(චාපා 26 වන කොටස සමගින් හමුවෙමු...)

- නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -

- 2004 -

මෙතනින් (අයියෝ "චාපා")
මෙතනින් (චාපා 26)

චාපා 24

      සෙනසුරාදා පැතුම් සමග නුගේගොඩට එනවිට මදක් හවස්වී තිබුණි. ඉරේෂා චාපාත් සමග නුගේගොඩට ආසන්නයේ සැලූන් එකකට එනබව දන්වා ඊයේ රාති‍්‍රයේ දුන් දුරකථන ඇමතුමෙන් පසුව ඇයව හමුවන තුරු සිතේ තිබුනේ දැඩි නොසන්සුන් කමකි.

"හොද වෙලාවට අද අයියාකාරයා ගෙදර. නැත්තං ඌ උදේම වෑන් එක අරන් අර හෝන්තුවගෙ ගෙදර යනවා. එන්නෙ මහ රෑට..."

පැතුම් නාවල පාරෙන් නුගේගොඩ දෙසට හරවනගමන් කීවේය.

"කවුද බං හෝන්තුව?..."
මම හිනාවෙන ගමන් ඇසුවේය.

"හෝන්තුව කවුරු උනත් බලපංකො අද උඹේ මූණේ සිරියාව. පහුගිය ටිකේ හිටියෙ නිකං බූරු ගහලා පැරදිලා වගේනෙ..."

"තාමත් එහෙමම තමයි බං. මේ යන්නෙත් විනාඩි පහක හරි සතුට හොයාගෙනනෙ..."

වාහන තදබදයට අසුව තිබූ වාහන අතරින් පැමිණි හිඟන කාන්තාවක් වෑන් එකේ වීදුරුවට තට්ටු කලාය. ඇගේ අතේ අවුරුදු දෙකක පමණ කුඩා දැරියකි.

"අනේ මහත්තයෝ මමයි පොඩි එකියි තාම දවල්ට මුකුත් කාලා නැහැ. පාන් කෑල්ලක් කන්න කීයක් හරි දෙන්න බුදු මහත්තයෝ,පිං සිද්ධ වෙනවා...."
මේ ඝෝෂාකාරී නුගේගොඩ නගරය මැද පොඩි එකී හොදටම නිදිය. මම පර්ස් එකෙන් ගත් රුපියල් පනහක් වීදුරුව පහත් කර ඇයට දුන්නේය.

"අනේ මහත්තයාට ගොඩක් පිං මහත්තයෝ. කරන කියන හැමදේම හරියන්න ඕනෙ..."
මහලොකු දෙයක් කලාක් මෙන් හිතට දැනුනෙ අමුතුම හැඟීමකි.

"උඹටත් පිස්සු බං. ඕකුන් කුඩු බොන්න ඔය සල්ලි එකතු කරන්නෙ. උඹෙත් ඉතිං පොඩ්ඩ ඇත්තං උණු වෙනවනෙ..."

"අර බලපං..."

මම පැතුම්ට උත්තර දෙනවා වෙනුවට කලේ තව දුරටත් හිඟකනවා වෙනුවට පාර අයිනෙ තිබූ පෙට්ටි කඩයකට ගිය ඇයව පෙන්වීමයි. තදබදය අතරින් වාහනය ඉදිරියට යනවිට ඔවුන් දෙදෙනාව වඩාත් පැහැදිලිව දැක ගත හැකි විය. දුටු සංවේදී දසුනෙන් පැතුම්ට තමන් වැරදි යැයි වැටහෙන්නට ඇත. දරුවාව උකුලේ තියාගත් ඇය පාන් කාලක කෑලි කඩා පොඩි එකාටද කවන ගමන් ඇයද කෑවාය.

"සමහර හිඟන්නන්ගෙ ලෝක බොරු නිසා ඇත්තට අසරණ උන කෙනෙක්ටවත් දැන් මිනිස්සු සතයක්වත් දෙන්නෙ නැහැ බං..."

"ඇත්ත පැතුම්, අපිට වඩා දුක් විදින මිනිස්සු කොච්චර මේ ලෝකෙ ඉන්නවද කියලා හිතෙන්න පාරටම බහින්න ඕනෙ..."

"ඒක ඇත්ත බං. හැමදේම තියාගෙනත් අපි නැති දේ ගැනම හිත හිතා කොච්චර අඩනවද? ඒ මිනිස්සුන්ගෙ හැටි බං. කොච්චර තිබ්බත් මදි. නැතිදේටමයි ආස..."
වාහන තදබදය අඩුවූයෙන් කොහුවල දෙසට ධාවනය පහසුවිය.

"අරක නේද සැලූන් එක..."

"ඔව්. උඹ ටිකක් මෙහායින් අයින් කරලා නවත්තහං..."

පැතුම් පාරෙ අයිනටම කර වවාහනය නැවැත්තුවේය.ඔවුන් දෙදෙනා පෙනෙන්නටවත් සිටියේ නැත. 

"උඹ ඔහොම හිටපං මම ගිහිං බලලා එන්නම්. උඹ කෝකටත් කියලා පිටිපස්සට ගිහිං වාඩිවෙයං. අපි පරිස්සමට ඉන්න එක ඇඟට ගුණයි..."

පැතුම් වාහනයෙන් බැස සැලූන් එක දෙසට ගියේය. මේ ගමන් සියල්ල අවධානම් උවත් දැන් වෙන කරන්නම දෙයක් නොමැත. කලේ එකම එක වරදකි. එනම් ඇයට අපමණව ආදරය කිරීම පමණි.
විනාඩි පහකට පමණ පසුව පැතුම් නැවත ආවේය.

"ඇයි බං මොකද උනේ...?"

"අවුලක් නැහැ. දෙන්නම පාරෙ ඉන්නවා. අපි ටිකක් ඉස්සරහට යමු..."

සැලූන් එක පසුකර මද දුරක් යද්දිම චාපාත් ඉරේෂාත් පාර අයිනේ සිටියෝය. චාපා දකිනවිටම මට ඇතිඋන හැඟීම විස්තර කල නොහැක.

"ඉක්මනට නගින්න. ඉරේෂා ඔයා ඉස්සරහට එන්න..."
මම පසුපස දොර හැර චාපාව ඇතුලට ගත්තේය. 

"එන්න සුදූ..."

ඇය මා දෙස බලාගෙනම වාහනයට නැග්ගාය. ඇයෙගේ ඇස් ආදරයෙන් දිළිසෙයි.

"කරදරයක් නේද මම?..."

මම ඇයගේ සුරත ගෙන කම්මුලේ තබාගත්තේය. ඇය තවමත් මා දෙස බලාගත්වනමය.

"මොනාද ආපු වෙලෙ ඉදන් බලන් ඉන්නෙ හොල්මනක් දිහා වගේ...?"

ඇය හිටිවනම මාව වැලද ගත්තාය. තවමත් ඇය එකදු වචනයක් හෝ කතාකලේ නැත. කදුළු බින්දුව බින්දුව මගේ දකුණතට වැටෙන්නට විය.

"ගිම්හානයා අපි කොහෙටද යන්නෙ...?"

"ඉරේෂා කියන තැනකට යමු මචං..."

"කොහේ උනත් කමක්නෑ මනුස්ස වාසයක්වත් නැති තැනකට යමු. මම අද මේ ආවේ ලොකු අවදානම් ගමනක්..."

ඉරේෂා පැතුම් දෙස බලා කීවාය.

"එහෙනම් ඉතිං යන්න වෙන්නෙ කනත්තකට තමයි..."
පැතුම් හයියෙන් සිනාසිය.

"කනත්තකට හරි කමක්නෑ, මොකෙක්වත් නැත්තං. ආන්ටි අද මෙයාව මාත් එක්ක සැලූන් එකට එව්වෙත් දාහක් දේවල් කියලා..."

ඉරේෂාගේ මුහුණේ අද ඇත්තේ බැරූරුම් ස්වරූපයකි. ඇය කියුවාක් මෙන් ඇත්තටම අප කාට කෙසේ උවත් ඇයට මෙය අවධානම් ගමනකි. චාපාව ඇයගේ ගෙදරට එවන්නේද ඇය පිළිබද ඇති විශ්වාසය නිසාය.

"තාම අඩනවද? අද කතාකරන්නෙ නැද්ද මාත් එක්ක..?."
මම චාපාගෙ හිස අතගාමින් ඇසුවේය.

"අඩන්න දෙන්න මට..."

පැතුම් බොරලැස්ගමුවෙන් අතුරු පාරකට දමා සැලකිය යුතු දුරක් පැමිණ තිබුනේය. වාහනය නැවැත්වුයේ විශාල රබර් වත්තක් අසලය.

"ඔන්න ඉරේෂා නෝනාව මනුස්ස වාසයක් නැති තැනකට ගෙනාවා..."

"විහිළු කරන්නෙපා පැතුම්..."
ඉරේෂා දොර ඇරගෙන එළියට බැස්සාය. පැතුම්ද බැස පසුපස දොර හැරියේය.

"ඉරේෂාගෙ බය සාධාරණයි බං. අපි මෙහෙම ආවාට මේක මහ ඬේන්ජර්ස් ගමනක්..."

"ඒක ඇත්ත මචං මටත් තේරෙනවා. එහෙමයි කියලා වෙන මොනවා කරන්නද...?"

"මම නිසා හැමොටම කරදරයි නේද..?"

"එහෙම එකක් නෑ චාපා. අපි සහෝදරයො වගේ එකට ඉන්න අය. අපි අපිට උදව් කරගන්නෙ නැත්තං වෙන කවුරු උදව් කරන්නද..?"

චාපාගෙ ඇස්වල කදුළු අළුත් විය. ඒත් සමග ඉරේෂා එතැනට ආවාය.

"මට සමාවෙන්න චාපා. මම ටිකක් කලබල උනා. උඹට මම කියලා දෙන්න ඕන නෑනෙ උඹලාගෙ තාත්තගෙ හැටි. ඒ නැතත් අර මරුමුස් අයියා..."

"ඒකට කමක් නැහැ ඉරේෂා. ඔයා මේ කරන උදව් වෙන කෙනෙක්නම් කරන්නෑ මග අරිනවා මිසක්..."

"හරි හරි. අපිට ගොඩක් වෙලා මෙතන ඉන්න බැහැ. කතා කරගන්න තියෙන සේරම ඉක්මනට කතා කරගන්න. මායි පැතුනුයි පාරට ගිහිං බොන්න මොනවා හරි අරන් එන්නම්..."

"මචං කවුරු ආවත් දොරනම් අරින්න එපා. අපි ඉක්මනට එන්නම්..."

පැතුම් දොර වසා දමා ඉරේෂාත් පාර දෙසට යන්නට ගියේය.

(චාපා 25 වන කොටස සමගින් හමුවෙමු...)

- නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -

- 2004 -

මෙතනින් (අයියෝ "චාපා")

චාපා 23

      පාසැල් යාමට තරම් කිසිදු මානසිකත්වයක් නැතත් ඇයට මා උන පොරොන්දුව රැකිය යුතු නිසාම පාසැල් ඒමට සිදුවිය. නමුත් බැලු බැලු හැම තැනම ඉතිරිව ඇත්තේ ඇයගේ මතකය පමණි. උදේන්ම පන්තියට එනවිට කොරිඩෝව ළඟින් හැරෙන විට වෙනදාට දකින රුව දකින්නට නොලැබෙන බව දැන දැනත් මට අවනත නැති නෙත් සොයන්නේ ඇයයි. අපගේ සොදුරු මතක සටහන් මේ පාසැල් බිමේ ඉතිරිකර දා ඇය අද එක තත්පරයකටවත් දකින්නටවත් නැත.
පන්තිය ඇතුලට පැමිනෙත්ම නෙත ගැටුනේ කෙලවරේම වූ ඇයගේ මේසය හා පුටුවයි. අද එය හිස්වී පාලුවටම ගොස් ඇත. හිතේ ඇවිලෙන තනිකමත් සමග මම ඇයගේ පුටුවේ මොහොතකට ඉදගත්තේය. චාපාගේ මේසය දැක මට හීල්ලුණි. එහි තැනින් තැන ඇයගේ වටකුරු අකුරෙන් 'ගිම්හාන' ලෙස ලියා ඇත. මට අද දකින්නටවත් නැත්තේ මේ තරම් මට ආදරය කල යුවතියයි. හිතේ බර දරාගන්නට බැරි තැන මම ඇගේ මේසය මත හිසතබා ගත්තේ ඇයගේ සුවඳවත් මේ කොහේහෝ ඇත්දැයි සොයමිනි.

"ගිම්හාන..."

හීනයෙන් මෙන් මට ඇසුනේ චාපාගේ හඩය. ඇය පාසැල් ඇවිත්ද? හිතට දැනුන සතුට කියා නිමකල නොහැකිවිය.

"චාපා...."

මම එකවර හිස ඔසවා බැලුවේය. නමුත් ඒ ඉරේෂාය. ඇය පුදුමයෙන් මා දෙස බලා සිටියාය.

"සොරි ඉරේෂා, මම හිතුවෙ චාපා කියලා...."

ඉරේෂා කතා කලේ නැත. බලා සිටියා පමණි. ඇය අසලට එත්ම මා චාපාගේ පුටුවෙන් නැගිට්ටේය.

"ඔයා හිත හිතා දුක්විදිනවා නේද ගිම්හාන...?"

මට දිග හුස්මක් පිටවුණි. ඇය ගැන සිතා දුක්වීමද හිතට සතුටකි.

"ඇයි ඊයේ ඉස්කෝලෙ ආවෙ නැත්තෙ?.."

චාපා පාසැල් ගමන අවසන් කල පසුදින මට පාසැල් ඒමට කොහෙත්ම පිරියක් තිබුනේ නැත.

"චාපා මේ දවස් ටිකේම හවස අපේ ගෙදර ආවා. ඒ ඇවිල්ලත් අහන්නෙම ඔයා ගැන. මම ඉතිං බොරු කිව්වා එදා ඉස්කෝලෙ ආවා කියලා කෙල්ල අප්සෙට් යන නිසා.."

මට ඇය ගැන පුදුමාකාර ආදරයක් දැනුනි. මොනම හේතුවක් නිසාවත් යළි පාසැල් නෑවිදින් නොසිටින්නට සිතාගත්තෙමි.

"චාපාගෙ ගෙදර තත්වෙ කොහොමද ඉරේෂා? .."

"ඒකෙ ඇති වෙනසක් නැහැ ගිම්හාන.  ආ..මේක චාපා ඔයාට දෙන්න කිව්වා..."

ඉරේෂා ඇයගේ පොතක් දිගහැර දෙකට තුනට නවා තිබූ කොලයක් මට දුන්නාය. එය චාපා දුන් ලිපියකි. මට පුදුමාකාර සතුටක් දැනුනි.

"යන්තං ඇති. දැනුයි මූණට හිනාවක් ආවෙ..."

ඉරේෂාද සිනාසී පන්තියෙන් එළියට ගියාය. තව මොහොතක් හෝ නාස්ති නොකර මම ලිපිය දිගහැර පොතක් තුළට දමාගෙන කියවන්නට ගත්තේය.

මගේම ගිම්හාන,

ඔයා සනීපෙන් නේද මහත්තයෝ. මම හැමදාම ඉරේෂාගෙන් ඔයාගැන අහනවා. තරහ නැහැ නේද? ගිම්හාන ඔයා මේ ප‍්‍රශ්න ගැන හිතන්නෙපා. මම ඔයාගෙන් ඉල්ලපු දේ මතකයි නේද? හැමදාම ඉස්කෝලෙ එන්න ඉගැන්නුවත් නැතත්. හවසට ක්ලාස් ගිහින් ඇවිත් රෑට පාඩම් කරන්න පුළුවන් තරම්. මාස 05ක් කියන්නෙ ඒ තරම් ලොකු කාලයක් නෙවෙයිනෙ. එහෙ බලලා මෙහෙ බලද්දි ගෙවිලත් තියෙයි. ඔයාට වැඩ වැඩි උනාම මේ ප‍්‍රශ්න ගැන හිතන්න වෙලාවක් නැතිවෙයි. එතකොට ඔයාගෙ හිතත් නිදහස්. ඔයා කොහොම හරි එක්සෑම් හොදටම පාස්වෙන්න. ඒකනෙ රත්තරං මගේ එකම හීනෙ. 

මට ඉස්කෝලෙ එන්න වෙන්නෙ නැති එක ගැන ඔයා හිතන්න යන්නෙපා. ඒක මගෙ ලැබීම. මට ඔයාව දකින්න ගොඩක් ආසයි. හරිම පාළුයි ඔයා නැති ජීවිතේ. ඒත් මාව දැකලා ඔයා ආයෙමත් අවුල් වෙයි. ඒ නිසා ඒක එපා. මගේ හැඟීම් වලට වඩා මට ඔයාගෙ අනාගතේ වටිනවා. මම ඔයාට ගොඩාක් ආදරෙයි ගිම්හාන. ගොඩක්ම. 

මට දැන් ගෙදරට වෙලා මෙහෙම හිර වෙලා ඉන්න එක හරි සන්තෝසෙන් ඉන්න පුළුවන් වෙලා තියෙන්නෙ අපේ ලස්සන මතයකන් ගොඩක් ඉතුරු උන නිසා. ඒ තරමට ඔයා මට ආදරේ දීලා තියෙනවා. ඒකට ඔයාට ගොඩක් පිං සිද්ද වෙනවා. අනේ මම හරිම ආදරෙයි ඔයාට. පරිස්සමින් ඉන්න මගෙ මහත්තයො. මට ඉන්නෙ ඔයා විතරයි. කරදර වලට පැටලෙන්න යන්නෙපා. මේක අපේ නරක කාලයක් වෙන්නැති. සමහරවිට ඉක්මනට අපිට හොද කාලයක් එයි.

බුදු සරණයි ඔයාට,

ඔයාගෙම,

චාපා...

මගේ නෙතගට කදුලක් ඉනුවෙ නොදැනීමය. මෙතරම් ආදරයක් ලබන්නට තරම් මම කල පින කුමක්දැයි මටම නොතේරේ. නොකීවාට ඇය ගොඩක් දුක්විදින බව මම හොදාකාරවම දනිමි. නමුත් ඇයට උවමනා මගේ හිත හදන්නටය. ඇයනම් පුදුමාකාර සෙනෙහසක් තිබෙන යුවතියකි.

විවේක කාලයේදි මම ඉරේෂා සමග කතා කලේය.

"මට චාපාව හම්බවෙන්න විදිහක් නැද්ද ඉරේෂා?.."

"ඔය හදන්නෙ ආයෙමත් ප‍්‍රශ්නයක් ඇතිකර ගන්න නේද?.."

"නැහැ ඉරේෂා මේකෙ මොකක්හරි විසදුමක් තියෙන්නත් එපැයි.නොකිව්වට එයත් දුක් විදිනවා. මගෙත් ඔලුව අවුල්. අනිත් දේවල් කොහොම උනත් මට එයාව දකින්නැතුව මේ විදියට ඉන්න අමාරුයි ඉරේෂා. මොකක්ද මේ ජීවිතේ?..."

"කලබල වෙලා තීරණ ගන්නෙපා ගිම්හාන. කෙල්ලගෙ පැත්තෙනුත් හිතලා අපි ටිකක් ඉවසමු..."

සුසුම් හෙලනවා හැරෙන්නට ඇත්තෙන්ම මට කරන්නට දෙයක් කවර කොනකින්වත් නොපෙනේ.

"මට තව දවස් දෙක තුනක් දෙන්න. මම ඔයාට චාපාව මුනගස්සන්නම්. ඔය දෙන්නා දෙපැත්තට වෙලා හූල්ල හූල්ල ඉන්න එක මට බලන් ඉන්නත් බෑ..."

හිතට දැනුනේ සැනසීමකි.

"ඔයාට පිං ඉරේෂා..."

දැන් දින දෙක තුනකට හෝ සතුටින් ජීවත් වීමට බලාපොරොත්තුවක් ඇත.

(චාපා 24 වන කොටස සමගින් හමුවෙමු...)

- නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -

- 2004 -

මෙතනින් (අයියෝ "චාපා")
මෙතනින් (චාපා 24)

චාපා 22

"එදා ගම්පහදි උනදේ තාත්තා දැනගත්තට පස්සෙ මගේ කම්මුලට ගහලා කිව්වා 'උඹට ඕනෙ මඟුලක් නම් හරි මම ඒක කරලා දෙන්නම්' කියලා..."

"ඉතිං..."

"මම හිතුවෙ ඒක ඒ වෙලාවෙ තරහට කියපු එකක් කියලා...ඒත්...."
ඇගේ දෙනෙතේ ආයෙමත් කදුළු පිරුණි.

"ඇයි ඒත්...?"

"ඒක නිකං කියපු කතාවක් නෙවෙයි ගිම්හාන, මට ඇහුනා ඊයෙ අම්මා තාත්තත් එක්ක ෆෝන් එකෙන් රණ්ඩු වෙනවා ඒ ළමයාට මොන කසාදද කියලා..."

"මොකකද වෙලා තියෙන්නෙ කියලා මට හරියට කියන්න සුදූ.. මට මුකුත් තේරෙන්නෑ..."

"තේරුම් ගන්නත් එපා රත්තරං. අපේ තාත්තාගෙ යාළුවෙක්ගෙ පුතෙක්ට මාව කතා කරලා..."
ඇය එසේ කියා යන්නට නැගිට්ටාය. මගේ අතින් චෙස් පුවරුව බිම වැටුණි. ළමයින් සියලු දෙනාම හැරී අප දෙස බැලුවෝය. 

"ඇයි මචං මොකද? .."
ලසන්ත පැමිණ ඇසුවේය.

"නෑ මචං අවුලක් නැහැ. මල්ලිලා ඔයාලා සෙල්ලම් කරන්න.."
මම අනෙක් අයට කියා යන්නට නැගිට්ටේය. 

"මචං උඹ පොඩ්ඩක් මෙතන බලපං. මම යනවා බං..."

"හරි බං අවුලක් නෑ.. පරිස්සමින් පලයං..."

චාපාගේ පියා මේ කුමක් කරන්නට යනවාද? විභාගය අත ළඟ තියාගෙන ඉන්න මේ කෙල්ලට මොන කසාදද. මම ගෙදර යාමට එළියට එනවිට චාපා ගේට්ටුව අසල සිටියාය.ඇගේ ඇස් වල කදුළු පිරී තිබුණි. මටත් ඇයගේ හිත හැදීමට වත් කීමට වචනයක් සොයාගත නොහැකිවිය. නමුත් මේ වන්නට යනදේ තාමත් මට විශ්වාස කල නොහැකිය.

"අඩන්න එපා සුදූ. අපි එන විදියක් බලමු..."

"බලන්න දෙයක් නෑ ගිම්හාන අම්මා අද නාවෙත් ඒක තමයි. ඔයා කලබල නොවී ඉන්නවානම් මට ඒ ඇති..."

"අනේ මන්දා මටනම් හිතාගන්නවත් බෑ මොනාද මේ වෙන්න යන්නෙ කියලා. කාටද ඔයාව ඔය බන්දලා දෙන්න හදන්නෙ?.."

මට කරන්නම දෙයක් නැති තැන ඇසුවේය. අවසානයේ විසදුමක් නොමැතිම නම් ඇය හොද කෙනෙක් සමග විවාහවූවායැයි සිතා හෝ මට හිත හදාගත හැක.

"මමත් ඒ අංකල්ව දන්නවා. එයාගෙ ඔය කියන පුතාවනම් මම දැකලා නැහැ. එයාට අවුරුදු විසි නවයක්ලු. ඒ කියන්නෙ මට වඩා අවුරුදු දහයකටත් වඩා වැඩිමල්..."
චාපා අහක බලාගෙන සිනාවූවාය. මට ඇය ගැන දැනුන දුක කියානිමකල නොහැක. 

"අම්මාද ඕවා කිව්වෙ?..."

"ඔවු මේ ප‍්‍රශ්නෙදි අම්මා හරිම අසරණයි ගිම්හාන. අම්මටත් අන්තිමේදි කරන්න වෙන්නෙ තාත්තා කියන දේ තමයි..."

"මේ හැමදේම උනේ මම නිසා නේද සුදූ..."
මට දැනෙන්නෙ දැඩි වරදකාරී හැඟීමකි.

"මේක මගේ කරුමෙ. වෙන මුකුත් නෙවෙයි ගිම්හාන. අහිංසක ඔයා මොනවා කරන්නද?.."

"එහෙනම් ඔයාව බලෙන් හරි බන්දලා දෙයි නේද? ඔයා ඉක්මනට මාව දාලා යයි නේද?.."

"ඇයි දෙයියනේ ඔහොම කතා කරන්නෙ? මම ඔයාගෙ ඔයාගෙ විතරමයි. මම මුලින්ම ආදරේ කලේ ඔයාට. ඒක ඉවර වෙන්නෙත් ඔයාගෙන්ම තමයි. ආදරේ කියන්නෙ මොකකද කියලා මට කියලා දුන්නෙත් ඔයා. ඒහෙම එකේ ඔයා හිතනවද මම ඔයාව දාලා යයි කියලා? මට මේතරම් ආදරේ කරන ඔයාව දාලා?.."

ඇය අඩ අඩාම කීවාය. පාසැල් බිමේ පේන තෙක් මානෙක කවුරුවත් නැතත් මෙහෙම කතා කර කර ඉන්න එක අප දෙදෙනාටම හොද නැත.

"එන්නකො අපි යමු...."
මම ඇයත් සමග පාර පැන බස් නැවතුම දෙසට අවේය.

"ගිම්හාන අපි අර පාර දිගේ පොඩ්ඩක් යමු..."

බස් නැවතුමට මෙහා ඇති පාළු පටුමග පෙන්වා ඇය මට කීවාය. ඇය පවු කියා මට සිතුණි. වෙනදාට කෙලවරක් නැතිව කියවන ඇයගේ කට අද වැසී ඇත. වසර දෙකකට ආසන්න කාලයක් අපි කෙතරම් සතුටින් සිටියාදැයි මට සියල්ල මැවී පෙනුනි.

"මම දන්නවා සුදූ ඔයා මාව දාලා යන්නෙ නැහැ කියලා. ඒත් මෙච්චර දේවල් කරන එකේ ඔයාව බන්දලා දෙන එක තාත්තට මහ දෙයක් නෙවෙයිනෙ නේද?..."

"මම මැරෙනවා ගිම්හාන. මං මැරෙනවා. ඇත්තමයි එහෙම දෙයක් කරන්න හැදුවොත් මම මැරෙනවාමයි. මට මගේ අම්මට පස්සෙ වටින එකම කෙනා ඔයා. ඔයාගෙ නමින් දිවුරනවා මම මැරෙනවා...."

"ඔව් එහෙම කරන්න. පරක්කු කරන්නෙපා. එතකොට ඔක්කොම හරි. මට පුදුමාකාර සතුටකින් ජීවත්වෙන්න පුළුවන්නෙ ඊට පස්සෙ...."

මට තරහ ගියේය. ඇයද මේ ප‍්‍රශ්නයෙන් මිරිකී සිටියි. තමන් අකමැති කෙනෙක් සමග විවාහ වී ජීවිත කාලෙම දිවි ගෙවන්නට වීම කෙතරම් දරුණු දඩුවමක්ද.ඇය ඉකි ගස ගසා අඩන්නට ගත්තාය.

"මාව බේරගන්න ගිම්හාන... මාව බේරගන්න..."

ඇය මගේ අත තදින් අල්ලා ගනිමින් කීවාය. වෙනදා මෙන් අද මට ඇයට හඩන්නට එපා කියන්නට නොහැක. ඇයට හඩන්නට එපා කියනවානම් මම මෙයට විසදුමක් කිව යුතුය. මම කියනා විසදුම කුමක්ද? මට ඇය වෙනුවෙන් කල හැක්කේ කුමක්දැයි මට සිතාගත නොහැක.

"ඔයාටත් එපා වෙලා ඇති නේද? මේ මූසල කෙල්ල එක්ක යාළු උනත් හරි හිතට කිසිම සැනසීමක් නැහැනෙ කියලා හිතෙනවා ඇති නේද? මට ආදරේ කරන්න ගිහිං ඔයාගෙ ජීවිතෙත් නිකං නාස්ති වෙලා යනවා..."

අද ඇය කියන්නේ කවදාවත් නොකී කතාය.

"මොනවද සුදූ මේ කියවන්නෙ..."

"පවු ඔයා..."
යන ගමන්ම ඇය මගේ මුහුණ අතගෑවාය. මට නැතිවන්නට යන්නේ මෙතරම් මට ආදරෙ කරන යුවතියකි. පාර ඉවරවෙන තැනටම අපි පැමිණ තිබේ. මෙතනින් එහාට යාමට තැනක් නැත.

"පාරත් ඉවරයි සුදූ.. අපි ආපහු යමු..."

"ඒකත් අපේ ජීවිත වගේමයි නේද ගිම්හාන. අපි ආදරෙන් ඇවිදන් ගිය පාරත් හිටි හැටියෙ ඉවර උනානෙ..."
මේ ගැන කතා කර තවත් ඇයට දුක් දිය නොහැක.

"හෙට ඉස්කෝලෙ එනවද සුදූ..."

"සමහර විට මට ආයෙ කවදාවත් ඉස්කෝලෙ එන්න බැරිවෙයි.."

මම එතැනම නතරවුණි. එසේනම් මින්පසුව ඒ සුන්දර පියසට මටද පය තැබිය නොහැක.

"ඇයි..."

"එහෙම උනොත් මම කොහොමද..."

මගේ උගුර හිරවී ඇත. 

"එන්නකො යන්න..."

ඇය මගේ සුරතින් අල්ලගත්තේ සිනාසෙමිනි. අද දවසටම ඇය සිනාසෙනවා දැක්කාමය.

"මේ අහන්න මගේ මහත්තයෝ.. මම දන්නවා ඔයා මට හරිම ආදරෙයි කියලා. ඒ ආදරෙට වටිනාකමක් දෙන්නනම් මොනවා උනත් ඔයා දිගටම ඉස්කෝලෙ එන්න ඕනෙ. ඉගෙන ගන්න වැඩ වලට මේ ප‍්‍රශ්න බාධාවක් කරගන්නැතුව ඉන්න ඕනෙ. ඔයාත් අනිත් අය වගේ නෙවෙයි කියලා මට පෙන්නන්න ඕනෙ. එතකොටයි මට මම ආදරේ කලේ ලෝකෙ ඉන්න හොදම පිරිමියාට කියලා ආඩම්බරයක් එන්නෙ. තේරුණාද?..."

ඇය සිනාසෙන්නෙ ආයාසයෙන් බව මට තේරුණි. ඇයට උවමනා මගේ හිත හදන්නටය. වැඩියෙන්ම දුක ඇය මෙසේ කරන විටය.

"මම ඉස්කෝලෙ ආවත් නැතත්, මීට පස්සෙ ඔයාව ඇහැකට දැක්කත් නැතත් මම ඉන්නෙ ඔයාත් එක්කමයි. ඔයා පාඩම් කරන කොට ක්ලාස් යනකොට මාත් ළඟින්ම ඉන්නවා. ඔයා වැටෙන්නැතුව එක්සෑම් හොදට කරලා පෙන්නන්න මට. එතකොට ඔයාට මාව නැති කරන්න යන අයට තේරෙයි මම කොහෙවත් යන කෙනෙක්ට නෙවෙයි මේ තරම් මැරෙන්න ගියේ කියලා, මගේ වචනෙටත් ආදරේ කරපු කෙනෙක්ට කියලා..."

හිතට දැනෙන හයිය මෙතෙකැයි කිව නොහැක. ඇය ඇත්තෙන්ම පුදුමාකාරය. කවදාවත් මාව වැට්ටුවේ නැත. ප‍්‍රශ්න ඇතිවන හැම වතාවකම මාව තවත් ශක්තිමත් කල පුදුමාකාර කෙල්ලෙකි. 

"අහගෙන නේද ඉන්නෙ?.."

"ඔව් සුදූ.. ඔයා කියන හැමදෙයක්ම ඒ විදියටම වෙයි... මම හරිම ආදරෙයි ඔයාට..."

ඇය කදුළු පිරි දෙනෙතින් පුදුමාකාර ආදරයකින් මගේ මුහුණ බැලුවාය. නොදැනීම අප නැවතත් බස් නැවතුම අසලට පැමිණ ඇත.

"එහෙනම් මම යන්නම් රත්තරං. තව පරක්කු උනොත් ඒකත් වැරැද්දකට තියෙයි..."

ඇය මගේ සුරත ගෙන සිපගත්තාය. මට කීමටවත් අද වචන නැත. හිතට දැනෙන්නේ පුදුමාකාර තනිකමකි.

"බුදුසරණයි ගිම්හාන..."

මට මගේ නොවෙන මගේම ආදරයක් තිබුණා...

(චාපා 23 වන කොටස සමගින් හමුවෙමු...)

- නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -

- 2004 -

මෙතනින් (අයියෝ "චාපා")
මෙතනින් (චාපා 23)

 

චාපා 21

     අද උදේන්ම නැගිට පාසැල් යාමට සූදානම් වූයේය. කාලෙකින් පසුව පාසැල් යන නිසාත් අද චාපාවද පාසැලේදි නැවත වරක් දැකගැනීමට හැකි නිසාත් හිත අමුතු ප‍්‍රබෝධයකින් පිරී ඇත. තව අතකින් අද තීරණාත්මක දිනයකි. චාපාගේ මව සමග කතා කරන්න ලැබෙන ප‍්‍රථම මෙන්ම අවසාන අවස්ථාවද මෙය වන්නට පුළුවන. ඇය කුමක් කියූවද සාවදානව අසා සිටීමට හිත හදාගෙනම පාසැලට ආවේය. කලකට පසුව කොරිඩෝව දිගේ එනවිට සුපුරුදු රුව දැකීමෙන් මුළු හිතම පිරී ගියේය. යම් දිනක ඇය මට අහිමි වුවත් මේ මතකයන් සදාකල්ම මා රිදවනු ඇත.

"ගුඩ් මෝනින් ..."
මම ඇය අසලට එමින් කීවේය.

"ගුඩ් මෝනින් රත්තරන්..."
චාපා මුව පුරාම සිනාසෙමින් කීවාය.

"අම්මා එනවද?..."

"ඔව්, නමයාමාර විතර වෙනකොට එන්නම් කිව්වා. මම ඊයේ රෑ නිදාගත්තෙ අම්මත් එක්ක. මම රෑ  සේරම කිව්වා අම්ම එක්ක...."

"මොනාද ඔයා කිව්වෙ?.."
මම පුදුම වී ඇසීමි.

"ඔයා ගොඩක් හොදයි කිව්වා. ගොඩා...ක්ම. මට හුගාක් ආදරෙයි කිව්වා. කවුරුවත් කවදාවත් මාව ඔයා තරම් හොදට බලාගන්නෙ නැහැ කිව්වා. කොටින්ම මට ඔයා නැතුව දැන් ජීවිතයක් නැහැ කිව්වා..."
ඇය මේ සේරම අම්මාට කීවාද.

"ඉතිං අම්මා මොකද කිව්වෙ..?"

"මම හිතුවා අම්මා මට බනියි කියලා. බැන්නත් කමක් නැහැ කියලයි මම සේරම කිව්වෙ. මට තවත් මේවා හිතේ තියන් ඉන්න බැහැ ගිම්හාන. එහෙම උනොත් මට පිස්සු හැදෙයි. ඒත් අම්මා බැන්නෙ නැහැ මට. එයා දන්නවා මම හැදුන විදිය. තාත්තාට කොයිතරම් බයද කියලා. එහෙම මම මේ තරම් ඔයා මත්තෙම ඉන්නෙ මෙතන ලොකු දෙයක් තියෙනවා කියලා එයා හිතන්න ඇති..."

"ඔය සේරම අල්ලලා මට බනියිද දන්නෑ..."

"නැහැ ගිම්හාන.. අම්මා එච්චර නපුරු නැහැ..."

දහය පමණ වන විට දෙමාව්පියන් සියලුදෙනාම පාහේ ඇවිත් සිටියෝය. නමුත් චාපාගේ මව ආවේ නැත. රැස්වීම  ආරම්භවී පැය භාගයක් පමණ ගෙවුනත් තවමත් ඇය නැත. චාපා ඉරේෂා සමග පාසැල් ගේට්ටුව අසල බලාගෙන සිට බැරිම තැන එන්නට ආවේ රැස්වීමද අවසන් වූ නිසාය.

"කොහෙද ගියේ ජෝඩුව? මම හෙව්වත් එක්ක..."
ඇගේ මුහුණ මැලවී ඇත.

"අම්මා ආවෙ නැහැ ගි..ම්..හාන.."

ඇය දුක්මුසුව කීවාය. අද දිනය ගැන ඇය සිටියේ බොහෝ බලාපොරොත්තු තබාගෙනය. උදෑසන සතුටින් පිරී තිබූ මුහුණ දැන් සොයාගන්නටවත් නැත. විවේක කාලයේදී ඇය පන්තියේ කොනේම පුටුවෙ හිදගෙන පිට්ටනිය කෙලවර බලාගෙන මොනවදෝ කල්පනා කරයි. අද කුමක්හෝ හොද දෙයක් වේ යැයි ඇය සිතන්නට ඇත. 

"සුදූ..."
ඇය හෙළුවේ දුක්බර බැල්මකි.

"ඕක ඔය තරම් හිතන්න එපා දරුවො. මොකක් හරි වැඩක් නිසා අම්මට එන්න බැරි වෙන්න ඇති..."

"වෙන්න බැහැ ගිම්හාන. මම උදේ එද්දිත් අම්මාගෙන් දහ සැරයක් විතර ඇහුවා එනවා නේද කිය කියා. අම්මට නොඑන්න කිසිම හේතුවක් නැහැ. මට ලොකු බයක් දැනෙනවා..."

මම නොදන්නා යමක් ඇය දන්නවා විය හැකිය. ඒ ගෙදර කොහොමටත් ඇත්තේ අමුතු පරිසරයකි.

"සුදූ ඔයා මට මොනවා හරි හංගනවද...?"

"නැහැ..."
ඇය කීවේ ඇස් හංගාගෙනය.

"ඇයි එහෙනම් අහක බලන් කතා කරන්නෙ කවදාවත් නැතුව? ඔයා මට කියන්නැති දේවලුත් තියෙනවද දැන්? ඇයි මාව අවිස්වාසද?.."

"ඔයාව විශ්වාස නොකර මම කාව විශ්වාස කරන්නද දෙයියනේ?.."

ඇය මගේ අත අල්ලාගෙන ඩෙස්ක් එකට හිස තබා ගෙන අඩන්නට ගත්තාය. මම වටපිට බැලුවේ ගුරුවරයෙකු දුටුවහොත් ඇතිවන තත්ත්වය දන්නා නිසාය.

"සුදූ කෝ ඔළුව උස්සන්න. මෙහෙම අඩන එක හොද නෑනෙ? මොකද උනේ කියන්නකො අඩන්නෙ නැතුව..."

ඇය පහත්වී කදුළු පිසගෙන හිස එසෙව්වාය.

"මෙහෙම කතා කරන්න බැහැ ගිම්හාන. ඉස්කෝලේ ඇරුනම අපි පොඩ්ඩක් කතා කරමු..."

චාපා කුමක් හෝ හිතේ තබාගෙන විදවයි. ඇය ඕන එකටයි එපා එකටයි හැමදේටම අඩන කෙල්ලෙක් නොවේය. එබැවින් මෙතන මම නොදන්න ලොකු දෙයක් වනවා වන්නට පුළුවන. පාසැල නිමවූ පසු මම චෙස් පුහුණුකිරීම් කරන කාමරයට ගියේය. 

"ගිම්හාන පුතේ..."

"ඇයි ටීච..."

"පුතා හොද වෙලාවට ආවේ, බැංකුව වහන්න කලින් මම ඉක්මනට බැංකුවට දුවලා එන්නම්, පුතා පොඩ්ඩක් මේ පොඩ්ඩො ටික බලනවද?..."

"හා ටීච, මම බලන්නම්..."

පත්මා ටීච ගිය එකද හොදය. මටත් චාපාටත් මෙතනම කතාකල හැක. ටික වේලාවකින් චාපා පහළ පන්තියක ගැහැණු ළමුන් තිදෙනක්ද සමග පැමිණියාය. වෙනදා මෙන් ඒ  මුහුණේ සතුටක සේයාවක් නැත. මම චෙස් පුවරුවක් ගෙන ඉත්තන් පිළිවෙළට සකසමින් උන්නෙමි. ඇය මා ඉදිරියේ වාඩිවී අසරණ ලෙස මාදෙස බලා සිටියාය.

"කියන්න සුදූ... මොකද උනේ..?"
ඇයගේ දෙනෙත් නැවතත් බොදවී ගියේ බලා සිටියදීය.

"අඩන්නැතුව කියන්න දරුවො... මාත් බය වෙනවනෙ.."

"අනේ රත්තරං මේක අහලා කලබල වෙන්නම් එපා, හොදද..?"

"කලබල වෙන්න හරි, නොවෙන්න හරි ඔයා ඕක කියන්න එපැයි. මොකද උනේ?..."

(චාපා 22 වන කොටස සමගින් හමුවෙමු...)

- නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -

- 2004 -

මෙතනින් (අයියෝ "චාපා")
මෙතනින් (චාපා 22)

චාපා 20

     බසයෙන් බැස ඉරේෂලාගේ නිවසට යන පාර දෙසට හැරෙන විට දහවල් 12 පමණ වන්නට ඇත. කාලෙකට පසුව හිතට සැහැල්ලුවක් දැනුනද තවත් කරදරයක් වේයැයි හිතේ චකිතයක්ද නොතිබුනාම නොවේ. නමුත් මොහොතකටවත් චාපාව බලන්නට නලියන හිත පාලනය කරගන්නට මට නොහැකි විය. එනවිට බස් රථයේ වාදනයවූ ගීතයක් මතක් වී මුවගට සිනහවක් නැගුණි.

අපි හැඟුම් වලට ඉඩදී
මොහොතක්
ඉඩ ලබා ගනිමු
තරමින් වියතක්...
හඳපානේ
මද අදුරේ
අත් පටලා යමු
ආයේ...

මම එන විටත් ඉරේෂා ගේ දොරකඩට වී බලා සිටියාය.

"ගේ හොයාගන්න අමාරු උනාද ගිම්හාන?..."

"නැහැ, මගේ යාළුවෙකුත් ඉන්නවා මේ ළඟ..."

"ආ.. එහෙනම් මේ පැත්තෙත් රස්තයාදු ගහලා තියෙනවා.. එන්න, වාඩිවෙන්න ගිම්හාන..."

සාලය පුරාම නෙත් යැවූවද ඇය පෙනෙන්ටවත් සිටියේ නැත.

"තාම ආවෙ නැද්ද?.."

"ආවා.. ආවා.. පුදුම ආදරයක්නෙ මේක..."

"ආවානම් හංගගෙන ඉන්නෙ, පෙන්නපං මගේ කෙල්ලව.."
මම ඉරේෂාට රැව්වේය.

"මගේ කාමරේ ඉන්නවා. ගිහින් කතා කරන්න..."

"එපා ඉරේෂා එයාට එන්න කියන්න. ගෙදර අය වැරදියට හිතයි..."

"වැරදියට හිතන්න ගෙදර අය ඉන්න එපැයි.. අද අම්මයි තාත්තයි තාත්තගෙ ඔෆිස් එකේ යාළුවෙක්ගෙ මළ ගෙදරක ගිහින්. ඒකයි මම ඔයාව ගෙන්න ගත්තෙත්. නැත්තං කොහෙද මේ සෙල්ලම්. මාවත් ගහලා පන්නයි..."

"ඔයානම් පුදුම යාළුවෙක් ඉරේෂා..."

"හරි හරි, මට බටර් ගාන්නෙ නැතුව ගිහින් අර ළමයත් එක්ක කතා කරන එකක් ඉක්මනට කතා කරගන්න. හවස් වෙන්න කළින් ඒකිව යවන්න ඕනෙ. කොහොමටත් සාලෙ ඉන්නෙපා ගිම්හාන. කවුරු කඩා පහත්වෙයිද දන්නෑනෙ. පහුගිය ටිකේම උනේම හොද දේවල් නෙවෙයිනෙ. දැන්වත් පරිස්සමින් වැඩ කරමු...."

"ඒක ඇත්ත..."

"හ්ම්... මම යනවා මල්ලිට කවන්න, ඔය දෙන්නා කතා කර කර ඉන්න එහෙනම්..."

මම කාමරයේ දොර රෙද්ද මෑත් කර බැලුවේය. චාපා ඉරේෂාගේ පොත් මේසයට හිස තබාගෙන නිදිය. මට හීල්ලිනි. ඇය පහුගිය දින කිහිපයේම නිදි මරන්නට ඇත.

"සුදූ...."

මම චාපා අසලට ගොස් ඇගේ හිස අතගෑවේය.

ඇය ගැස්සී හිස ඔසවා බැලුවාය. මා දැක මුහුණේ ඇදුණු සිනාවෙන් මැලවී තිබූ මුහුණ පිපී ආවේය.

"ගි..ම්හා..න..."

පුටුවෙන් නැගිට්ට ගමන් චාපා මාව වැළද ගෙන හඩන්නට වූවාය. මේ මොහොත එන තුරු දින කීයක් දුක් වින්දාද මේ සුවද විදින්නට දින කීයක් මඟබලා සිටයාද අද මොහොතකට හෝ ඇය මගේය. හිතේ දුක හේදී දියවී යන්නටම මම ඇයව ඉතා ආදරයෙන් වැළද ගත්තෙමි. ඇය ඉස්සී මගේ නළල, දෙකොපුල්, ගෙල සිපගනිමින් පපුවට තුරුළු වූවාය.

"අපිට මොනවද මේ උනේ ගිම්හාන?..."

ඇය හැඩුම්බරව ඇසුවාය.

"මුකුත් උනේ නැහැ සුදූ... මම මේ ඉන්නෙ ඔයා ළඟ..."

මම චාපාගේ හිස අතගානගමන් කීවේය.

"මම ඔයාව දකින්න කොච්චර ආසාවෙන්ද හිටියෙ. මේ අත්දෙක මේ මූණ අනේ මම කොයි තරම් ආදරෙයිද..."

"දැන් මම ළඟ ඉන්නවනෙ, අඩන්නෙපා ඉතිං..."

"මමත් ඇයත් ඉරේෂාගේ ඇද මතින් ඉදගත්තේය. චාපා මොහොතකටවත් මගේ දෑත අත් හැරියේ නැත..."

"එන්න මෙතනට...."

ඇය උකුළ පෙන්වා කීවාය. මට චාපා ගැන දැනුනේ පුදුමාකාර ලෝබ කමකි. ඇය කෙතරම් ලස්සනට ආදරේ කරනවාද මම ඒ උකුළ මතින් හිස තබාගත්තේ ඉමහත් සෙනෙහසිනි.

"ඇයි සුදූ ඉස්කෝලෙ එන්නෙ නැත්තෙ? මට කොච්චර පාළුද? මම නිසා ඔයාගෙ ඉගෙනීමත් කඩාකප්පල් උනා නේද? මට මං ගැනම ලොකු කළකිරීමක් ඇතිවෙලා තියෙන්නෙ. වෙලාවකට ජීවිතේම එපා වෙනවා..."

"ඔයා මොනවා කරන්නද ගිම්හාන. මේ මගේ ලැබීම. මටයි සේරම එපා වෙන්න ඕනෙ. ඒත් මම තාමත් ඉන්නෙ ඔයාගෙ ආදරේ නිසා. මේක විතරයි මට දැන් ජීවත්වෙන්න බලාපොරොත්තුවකට තියෙන්නෙ...."

ඇය පහත්වී මගේ හිස සිපගත්තාය.

"ඒවයින් මේවයින් වැඩක් නැහැ, ඇයි කියනවා මට ඉස්කෝලෙ ගියෙ නැත්තේ..."

චාපා මගෙ කණක් මිරිකමින් ඇසුවාය. මම පාසැල් නොගිය බව ඉරේෂා ඇයට කියන්නට ඇත. මම මුහුණ හංගා ගතිමි.

"මේ බලන්න මං දිහා... ඔයා මොනවද මේ කරන පිස්සු වැඩ කියන්න...?"

ඇය බලෙන්ම මගේ මුහුණ ඇයදෙසට හරවගත්තාය.

"මං නිසා ඉගෙනීමනම් කඩාකප්පල් කරගන්නෙපා මගේ මහත්තයෝ තේරුණාද? ඉවසන්න බැරි ගොඩක් දේවලුත් මම ඉවසන් ඉන්නෙ ඔයාගෙ එක්සෑම් එක නිසා. අපි හැමෝගෙම බලාපොරොත්තු රැදිලා තියෙන්නෙ එතන. මොනා නැතත් අර අහිංසක අම්මා ගැන හිතන්න. එයා ඔයාට කොයිතරම් ආදරෙයිද. මම නිසා මේ හැමදේම විනාස උනොත් මට කවදාවත් හොදක් වෙන්නෑ. මේ වැඩකට නැති මගේ ආදරයක් නිසා විහින් ජීවිතේ නාස්තිකර ගන්නෙපා. මේ කෙල්ල හැමදේටම වඩා ඔයාට ආදරෙයි තමයි. එහෙමයි කියලා මම නිසා ඔයාව නැති නාස්ති වෙනවා බලන් ඉන්න මට බැහැ. හොදට ඉගෙන ගෙන හොද තැනකට ආවාම මට වඩා දහස් ගුණයක් හොද ලස්සන නෝනා කෙනෙක් ඔයාට හම්බවෙයි..."

මම බලාසිටියදීම ඇගේ දෑසින් කදුළු පැන්නාය.

"දැන් කියලා ඉවරද? දැන් සතුටුද? මේ බලන්න චාපා. මට වෙන කෙනෙක් ඕනෙ නම් මෙච්චර දුක් විද විද ඔයාට ආදරේ කරන්නෑ. මෙහෙමවත් එන්නෙත් නෑ. ඔයා හිතනවද මට මෙච්චර ආදරේ කරන ඔයා නිසා මම විනාස වෙයි කියලා. ඒ ආදරේ මට ලොකු ශක්තියක් මිසක් මගේ දුර්වලකම නෙවෙයි. මම දන්නවා ඔයා මේ සේරම කියන්නෙ මට තියෙන ආදරේට කියලා. ඒත් තේරුමක් නැති කතානම් කියන්න එපා..."

ඇය ඇස් ලොකු කරගෙන බලාගෙන සිටියාය.

"මොනාද බලන්නෙ...?"

"ඇයි චාපා කියන්නෙ...?"

මට සිනාගියේය. මෙතරම් දේවල් කීවද ඇයට මතක ඇයගේ නම කී එක පමණි.

"ඔයා මගෙ නම කියන්නෙ තරහ ගියාම.  එපා එහෙම කරන්න. මම ආස නෑ ඔයා නම කියනවට..."

"මොනවා නැතත් මේකිගෙ හුරතලේනම් තියෙනවා...."
මම නැගිට ඇයව උරහිසින් තල්ලු කලේය.

"ඔවු හුරතලේ තමයි. මගේ මිනිහා එක්ක හුරතල් නොවී මං කාත් එක්ක හුරතල් වෙන්නද?.."

"චාපා... එන්න ගිම්හාන එක්ක කෑම ටිකක් කන්න..."

ඉරේෂා සාලයේ සිට අඩගැසුවාය.

"පව් දෙයියනෙ කන්නත් හදලා..."

චාපා මගේ උරහිස සිප නැගිට්ටාය.

"ඇයි කරදර උනේ ඉරේෂා. ඔයා මේ කරන උදව් මදිවටද?"

චාපා සාලයට එනගමන් කීවාය.

"උඹ මට පුංචි කාලෙ ඉදන් කරපු උදව් මට හොදට මතකයි චාපා. මේවත් උදව්ද? පැහෙන්නැතුව දෙන්නත් එක්ක කාපං තියෙන විදිහට...."

චාපා ඉරේෂා දෙස බලා සිටියේ කරුණාබරවය.

"බඩගිනිත් ඇති නේද?"

චාපා මගේ ඇගේ ගෑවෙමින් ඇසුවාය. ඇය කුඩා දරුවෙකු මෙනි.

"එද්දිනම් තිබ්බා, ඒත් දැන් නෑ..."

චාපා පිගානක් ගෙන බත් බෙදන්නට ගත්තාය.

"රෙදි වගයක් තියෙනවා මම හොදලා දාලා එන්නම්. දන්නවනෙ මේක පිට ගෙයක් නෙවෙයි කියලා. හිතේ ගින්දර නිවුනා වගේ බඬේ ගින්දරත් නිවෙන්න හොදට කන්න..."

"ඉරේෂානම් ගිය ආත්මෙ මගේ සහෝදරියක් වෙන්න ඇති..."

චාපා බත් බෙදූ පිගාන මඅතින් තබන ගමන් කීවාය.

"මට බඩගිනි නැහැ සුදූ..."

ඇය සිනාසී නැවතත් බත් පිගාන අතට ගත්තාය.

"මම ඔයා හැරෙනකොට දන්නවා ගිම්හාන පැටියො තේරුණාද? වාඩිවෙන්න මෙතනින්, මම කවන්නම්..."

මට පුදුම සිතුණි. මගේ සුළු වෙනස්වීමක්  උවද ඇයට තේරෙන්නට තරම් චාපා මට කෙතරම් ආදරය කරනවා ඇතිද. මට මෙතක් දවස් මෙතරම් ආදරය කලානම් කලේ අම්මා  පමණි. යම් හෙයකින් චාපාව නොලැබුනහොත් මට කුමක් වේදැයි සිතාගත නොහැක.

"මැල්ලුම් දාන්න එපා..."

ඇය බත් කටට මැල්ලුම් දමා අනන්න යනවිට මම කීවේය.

"ඇයි ඒ. සුදුවෙයි කියලා බයද? "

"මං ආස නැහැ මැල්ලුම් වලට..."

"මමනෙ කවන්නෙ... මම වහ කවන්නෑනෙ. මාව විශ්වාසයිනම් විතරක් කන්න..."

ඇයව අවිශ්වසයිනම් විශ්වාස කල හැකි කෙනෙක් නොහැමැත. පළමු බත් කට කවනවාත් සමගම ඇයගේ නෙතින් කදුලක් වැටුණි.අහින්සක කෙල්ල අද ඉන්නේ ඉතාමත් සතුටිනි.

"සුදූ මම වෙන දෙයක් වෙන්න ඔයාලගෙ ගෙදර අයත් එක්ක කතා කරන්නද?"
චාපා දෙනෙත් ඔසවා මා දෙස බැලීය.

"ඇයි එපාද...?"

"මම එපා කියනවා නෙවෙයි... ඒත් ඔයා මොනවද කතා කරන්න හදන්නෙ...?"
ඇය තවත් බත් කටක් කවන ගමන් ඇසුවාය.

"මුලින්ම කියන්නෙ ඔයාව ඉස්කෝලෙ එවන්න කියලා. එයාලට මාව අවිස්වාසයිනම් මම ඉස්කෝලෙන් අස්වෙලා ප‍්‍රයිවට් හරි එක්සෑම් කරන්නම්. දැනටත් මට එක්සෑම් ෂුවර් එකේ ඒක මට ලොකු ප‍්‍රශ්නයක් නෙවෙයිනෙ. මම ක්ලාස් ගිහිල්ලා හරි එක්සෑම් එක කරගන්නම්..."

චාපා මට කවන්නට ගිය බත් කට නැවතත් පිඟානට දැමුවේ දෑසේ කඳුළු පුරවාගෙනය.

"ඔයාට ඕනෙ මාව අඩවන්නද? මම දන්නවා ඔයා මට ගොඩක් ආදරෙයි කියලා. ඒත් එහෙමයි කියලා ඇයි ඔහොම දේවල් කියන්නෙ? ඔයා අස් උනාම මට පුළුවන්ද ඒ ඉස්කෝලෙට ගිහින් ඉන්න ගිම්හාන? 

"ඉතිං එහෙමයි කියලා ඔයා එක්සෑම් කරන්නෙ නැද්ද?"

"කොහොමටත් අපේ තාත්තා එක්කනම් කතා කරන්න තියා හිතන්නවත් එපා රත්තරන්. හැබැයි ඔයාට ඕනෙමනම් අපේ අම්මත් එක්ක අනිද්දට කතා කරන්න පුළුවන්..."

"අනිද්දට...?"
මම දෑස විසල් කරගෙන ඇසුවෙමි.

"ඔවු... අනිද්දාට ඇඩ්මිෂන් දෙනවනෙ නේද? එදාට අන්තිම දෙමව්පිය රැස්වීමත් තියෙන නිසා අම්මා ඇඩ්මිෂන් ගන්න ඉස්කෝලෙ යන්න කිව්වා. එයත් රැස්වීමට එනවා කිව්වා..."

"අනේ එහෙනම් කොච්චර දෙයක්ද?"

"ඔවු තාත්තා නැති නිසා හොදයි. ඒත් අර නපුරා දැනගත්තොත් විනාසයක්. මේ දවස් ටිකේ රගර් මැච් එකකට නුවර ගිහින් ඉන්නෙ. ඒකයි මාත් හිතේ නිදහසේ අද ආවෙත්..."

කතාවෙන්ම මම බත් පිඟානම හිස් කර ඇත.

"තව ඕනෙද?"

"එපා... ඔයා බෙදාගෙන එන්න..."

දියවී හැළෙන කදුළු පිසලමින්, සුසුම් හමයි තවමත් ඔබේ නමින්...

(චාපා 21 වන කොටස සමගින් හමුවෙමු...)

- නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -

- 2004 -

මෙතනින් (අයියෝ "චාපා")
මෙතනින් (චාපා 21)

චාපා 19

    ඔළුව බර ගතියක් තිබුනද අමාරුවෙන් හෝ අද පාසැලට ආවේ චාපාව හමුවිය යුතුම නිසාය. මම හිතනවාටත් වඩා ප‍්‍රශ්නය දුරදිග ගොස් තිබිය හැක. මම දන්නවාට වඩා දෙයක් සිදුවී තිබෙන්නටද හැක. එසේ වුවහොත් කරන්නට හැකි දෙයක් තවමත් හිතාගත නොහැක.

"අයියේ..."

එක වසරෙ යැයි කිවහැකි නංගි කෙනෙක් ඇවිත් මගේ අතේ එල්ලිණි. ඇගේ මුහුණ අඩන්නට ඔන්න මෙන්නය.

"ඇයි නංගි? මොකද මේ අඩන්නේ?..."

"අරයා මගේ රිබන් එක ගැලෙව්වා..."

ප‍්‍රාථමිකය දෙසට දිවයන කුඩා පිරිමි ළමයෙකු පෙන්වා ඇය අඩන්නට වූවාය. 

"අනේ අඩන්න එපා ඉතින් ඕකට. රිබන් එක ආයේ දාන්න පුළුවන්නෙ, කෝ දෙන්නකො...."

"එයා හැමදාම ගලවනවා..."

ඇය හඩමින් අතේ තිබූ රිබන් පටිය මට දිග් කලාය. පොඩි උන් කෙල්ලන්ට ඉන්නම දෙන්නෙ නැත. මම ඇයගේ ගැලවී තිබූ කෙටි කොණ්ඩයේ රිබන් පටිය ගැටගසා කොණ්ඩය හැදුවේය. පොඩි එකීගේ  මුහුණේ දැන් හිනාවකි.

"හරිනෙ ඕකටනෙ ඇඩුවෙ ඉතිං. දැන් යන්න පන්තියට..."

මම කියා නිම කරන්නත් කලින් පොඩි එකී දිව්වාය. හිටිවනම මට චාපාව සිහිවිය. ඇයත් මමත් කුඩා කාලයේ සිටම එක පන්තියේ සිටියානම්.....
හිත අළුතෙන් බර විය. ප‍්‍රධාන ශාලාව දෙසින් පැමිණ කොරිඩෝව දෙසට හැරුනේ සුපුරුදු පරිදි චාපාගේ රුව බලාපොරොත්තුවෙනි. නමුත් ඇය සිටියේ නැත. ඉක්මනින් ඇවිද ගොස් පන්තියට එබුනේ ඇය පන්තියේ නැතත් ඇයගේ පොත් බෑගයවත් තිබේ දැයි බැලීමටය. නැත, එයද තිබුනේ නැත. හිත එතැනම කඩා වැටුණි. කරකියාගන්නට දෙයක් නොමැතිව පොත් ටික මේසයෙන් තබා  එය මත හිස තබාගත්තේය. 

"ගිම්හාන... ඇයි මේ..."

ඒ ඉරේෂාගේ හඩයි. හිස එසවීමට නොහැකි තරම් හිස බරවී ඇත. ඒ මදිවට ඇස් අග කදුළුය.

"ගිම්හාන නැගිටින්න. අසනීපයක් නම් කියන්න අපිට..."

මම හිස එසවූවත් ඉරේෂා දෙස බැලීමටවත් ශක්තියෙක් වූයේ නැත. මගේ දෑසීන් කදුළු දෙපේලියක් ගලා ගියේ මටත් නොදැනීමය. 

"ඇයි ගිම්හාන, මොකද උනේ ඔයාට?..."

ඉරේෂා බියවී මෙන් මා දෙස බලා සිටියාය. මම සිදුවූ සියල්ල ඇයට කීවෙමි.

"හරි ගිම්හාන, මේ වෙලාවෙ ඔයා කෙලින් ඉන්න. ඔයයි චාපායි දෙන්නම අඩන්න තියාගත්තම කොහොමද ප‍්‍රශ්න විසදගන්නෙ. අපි බලමු කරන්න පුළුවන් දෙයක්...."

"මට බය එයාව ආයෙ ඉස්කෝලෙ නොඑවයි කියලා ඉරේෂා..."

"හ්ම්.. එහෙම වෙන්නත් බැරි නෑ ඒ ගෙදර හැටියට. ඔයා කලබල නොවී ඉන්නකො..."

චාමරද පන්තිය ඇතුළට ආවේ ඒ වෙලාවේය.

"ඇයි මේ ? මොකද මචං?..."

ඔහු ඉරේෂාත් මාත් දෙස මාරුවෙන් මාරුවට බලමින් ඇසුවේය.

"එන්නකො. ගිම්හාන ආ වතුර ටිකක් බොන්න..."

ඉරේෂාගේ වතුර බෝතලය මගේ මේසය මතින් තබා ඉරේෂා චාමරත් සමග පන්තියෙන් එළියට ගියාය. ඇය චාපාගේ හොදම මිතුරියයි. ඇතැම් විය ඇය මොනවා හෝ දන්නවාද විය හැක.

"ගිම්හාන වරෙන් මාත් එක්ක යමං..."

චාමර නැවත පන්තියට විත් මගේ උරහිසට අත තබමින් කීවේය.

"කොහෙද ඒ ළමයව එක්ක යන්නෙ ඔයා?..."

"අපි ලොකු ලැබ් එක පැත්තට යනවා. රැස්වීමට එන්නෑ. නදුන් ආවොත් පොඩ්ඩක් ෂේප් කරන්න කියන්න...."

මාත් චාමරත් උසස්පෙළ දෙවන විද්‍යාගාරය තිබූ පැත්තට ආවේය. විද්‍යාගාරය දකිද්දීම මට චාපාව සිහිවී හිතේ වේදනාව අළුත් විය. ඇය මට මුලින්ම ආදරේ යැයි කීවේ මෙතනදීය.

"මචං වැඬේ බරපතලද?..."

"ඔවු චාමර, මම ඊයේ රෑ කෝල් කලා. කෙල්ල ඉන්නෙ ලොකු ගින්දරක. ඒත් මට මුකුත් පෙන්නන්නෑ. මගේ හිතම හදනවා. ඒකමයි මට දුක...."

මම ගොස් ඉදගත්තේ චාපා එදා ඉදගෙන සිටි තැනය.

"හරි මුලින්ම උඹ කෙලින් ඉදහන්කො වැටෙන්නැතුව. එහෙම උනොත් චාපාට තවත් දුකක්නෙ බං. මේවා මෙහෙම වෙයි කියලා දැනගෙනනෙ බං අපි හිටියෙ...."

"මට මගේ හිතේ සතුට හොරු අරං ගියා වගේ හැඟීමක් මචං තියෙන්නෙ. උඹ දන්නවනෙ මම චාපාට කොයි තරම් ආදරෙයිද කියලා. කතා බහ කරන්න නැතත් දකින්න වත් නැති උනාම..... මට තේරෙන්නෑ මචං. පුදුම දුකක් දැනෙන්නෙ. වැඩිපුරම දුක එයාව ආයෙ ඉස්කෝලෙ නොඑව්වොත් එයාගෙ ඉගෙනීම කඩාකප්පල් කලේ මම නේද කියලා හිතෙන එක. එහෙම උනොත් කොහොමද බං මම ඉස්කෝලෙ පැත්ත පලාතකවත් එන්නෙ? එයා හරි ආසාවෙන් ඒ ලෙවල් කරන්නෙ. මට කොච්චර පවුද මේ කරපු වැඬේට..."

මගේ හිතේ දුක කියා නිම කරන්නට නොහැක. මට වචන පැටලේ. කියන්නට ඕනෑ දේ කියවෙන්නේ නැත. මම ඇයට වරදක් කලේය යන වරදකාරී හැඟීමෙන් මට මිදෙන්නට නොහැක. නදුන්ද විද්‍යාගාරයට ආවේ ඒ වෙලාවේය.

"උඹට දුක බව දන්නවා මචං. අපිත් දවසක් හරි ලව් කරපු මිනිස්සුනෙ...."

"ඒකම තමයි නදුන් මාත් කිව්වෙ..."

චාමර කීවේ මගේ කරේ අතක් දමා ගනිමිනි.

"ඕක චාපාගෙ ගෙදරට ගියා විතරනෙ මචං. උඹට කෙල්ලව නැති උනේ නැහැනෙ. උඹ පොඩ්ඩක් කලබල නොවී ඉදපංකො...."

************************************************************

මම එක දිගට සති දෙකක් පමණ පාසැල් ගියේ නැත. එදා සිදුවීමෙන් පසුව දින දෙක තුනක් පාසැල් ගියද ඒ එක දිනකවත් චාපා පාසැල් ආවේ නැත. ඇයට අපරාධයක් කලාක් මෙන් මට දැනෙන හැඟීමෙන් සිත ගලවා ගන්නට මට නොහැකි විය. අනෙක් දේවල් කෙසේ වෙතත් අඩුතරමේ ඇය පාසැල්වත් එනවානම් හිත හදාගත හැක. 

"අයියේ කෝල් එකක්...."

මල්ලී පඩිපෙලේ සිට කෑගැසුවේය. මට දැන් දුරකථන ඇමතුම් තරම් වදයක් තවත් නැත. පන්තියේ අය එක එක වෙලාවට ඇමතුම් ලබාදී එක එක විකාර කියවයි.

"මම ගෙදර නැහැයි කියන්න..."

"ඉරේෂා කියලා අක්කා කෙනෙක් කතා කරන්නෙ. හදිස්සියක්ලු...."

ආවාට ගියාට ඉරේෂා දුරකථන ඇමතුම් ගන්නේ නැත. ඇතැම් විට චාපා ගැන කුමක් හෝ තොරතුරක් වන්නටද ඇත. මම වේගයෙන් තරප්පු පෙළ බැස රිසීවරය අතට ගත්තේය.

"ඉරේෂා...කියන්..න..."

"මොකද මේ හති දාන්නෙ?..."

"දුවගෙන ආවේ ඉරේෂා... කියන්න, ඇයි හදිස්සියේ?..."

"කලබල නොවී අහගන්නකො...."

මගේ හද ගැහෙන වේගය වැඩිවිය.

"මම ඊයේ චාපාලාගෙ ගෙදර ගියා ඉස්කෝලෙත් එන්නැති නිසා බලන්න. නැත්තම් මමත් කතා නොකලම ගෙදර අයත් සැක හිතනවානෙ නිතර ආපු මට මොකද උනේ කියලා.."

"ඉතිං..."

"මම ගියාම කෙල්ල හරියට ඇඩුවා ගිම්හාන. වෙන දෙයක් කතා කරන්න උනේම නැහැ, ඔයා ගැනමයි ඇහුවෙ. ඔයාව දවසක් හරි දකින්න ඕනෙ කියලා හූල්ලනවා...."

මට පුදුමාකාර දුකක් දැනුණි.

"පව් දෙයියනේ..."

"ඒක තමයි ගිම්හාන, මටත් හරිම දුකයි. එයා හරිම සතුටින් හිටියෙ ඔයත් එක්ක. ඒ දවස් ටික ගැනම කියෙව්වා...."

"අනේ එයා සනීපෙන් නේද?..."

ඉරේෂා කතා කලේ නැත.

"ඉරේෂා එයා සනීපෙන් නේද?..."

හිතට අමුත්තක් දැනුන නිසා දෙවන වර මම හයියෙන් ඇසුවේය.

"ඔයාටම බලාගන්න පුළුවන් සනීපෙන්ද නැද්ද කියලා..."

මට ඇය කියූ දෙයක් වැටහුනේ නැත.

"ඒ කොහොමද?..."

"මම චාපාලාගේ අම්මත් එක්ක කතා කලා ගොඩක් වෙලා. ආන්ටිට මට පුළුවන් විදියට තේරුම් කරලා දුන්නා මොනාඋනත් එක්සෑම් එක කෙල්ලට කරන්න ඉඩ දෙන්න කියලා...."

"ඉතිං..."

"පස්සෙ අන්තිමට මම ඇහුවා ඉස්කෝලෙත් යන්නෙ නැති එකේ අපේ ගෙදර පාඩම් කරන්න එක්කගෙන යන්නද කියලා. ගොඩක් වෙලා හිතලා හිතලා මාව විශ්වාසෙටයි එවන්නෙ කියලා හා කිව්වා...."

මට දැනුනේ පුදුමාකාර සතුටකි. මොනවා නැතත් ඇය උසස්පෙළ කරනවානම් මට ඒ ඇතිය. ඒ වෙනුවෙන් ඕන කැපකිරීමකට මම සූදානම්ය.

"අනේ කොයිතරම් දෙයක්ද ඉරේෂා ඔයා කරලා තියෙන්නෙ. කාලෙකට පස්සෙයි හිතට සතුටක් දැනුනෙ. එයාත් එක්ක පාඩම් කරන්න. එයා එක්සෑම් කරනවානම් මට එච්චරයි ඕනෙ. මම ඕන උදව්වක් කරන්නම්...."

"අද හවස කෙල්ල අපේ ගෙදර එනවා. මම හිතන්නෙ ආන්ටි එවන්න කැමති උනේ අංකල් මේ දවස් ටිකේ ඉන්දියා ගිහින් ඉන්න නිසා වෙන්න ඇති. චාපා කිව්වා ඔයාට හවස අපේ ගෙදර එන්න කියන්න කියලා එක පාරක් හරි දකින්න ඕනෙ කියලා...."

මටත් ඇයව එක වතාවක් හෝ දකින්නට ඇත්නම් හිතේ සතුටෙන් බත් කටක්වත් කෑ හැකිය. නමුත් ආයෙමත් ඇයට ප‍්‍රශ්නයක් ඇතිකිරීමට මට නොහැකිය.

"එපා ඉරේෂා. එක පාරක් මම කරපු දේ හොදටම ඇති. තව පාරක් එයාව හම්බවෙන්න ඇවිත් ප‍්‍රශ්නයක් උනොත් ඒ මිනිස්සු ඔයත් එක්ක තියෙන හිතවත්කමත් නැතිවෙනවා. මෙහෙමවත් එක්සෑම් කරන්න එයාට දීපු අවස්ථාව ආයෙම නැති වෙනවා. මම එයාට කරපු වැරදි ටික හොදටම ඇති...."

"චාපා එන්නෙ ඔයාව බලන්න ගිම්හාන... ඔයා හිතනවද එයාට හිත නිදහසේ පාඩම් කරන්නවත් පුළුවන් වෙයි කියලා මේ විදියට? අනික ඔයාටත්?...."

"ඔයා කියන එක ඇත්ත. සම්පූර්ණ ඇත්ත. ඒත්......"

"අදට විතරක් හම්බවෙන්න. පවු කෙල්ල. මමත් මේක කරන්නෙ ලොකු අවදානමක් අරගෙන. ඒත් ඒකි මගේ හොදම යාළුවා. මට බෑ අර  අඩන විදිය බලන් ඉන්න...."

"මට තේරෙන්නෑ ඉරේෂා මම මොනවා කරන්නද කියලා....."

"මේ ප‍්‍රශ්න වලින් අවුල් වෙන් එපා ගිම්හාන... අපි දැන් පොඩි ළමයි නෙවෙයිනෙ තව දුරටත්..."

"හරි මම එන්නම්..."

"හ්ම්.. පරිස්සමින් එන්න.. කෙල්ල දැනටමත් එනවා ඇති..."

මම දුරකථනය තැබුවේ කුමක් කරම්දෝයි යන දෙගිඩියාවෙනි. ආයෙත් ගැටළුවක් ඇති වුවහොත් මම මටම සමාවක් නොදෙනු ඇත.

වෙන්විමද ආරම්භයකි, හමුවිය යුතු...

(චාපා 20 වන කොටස සමගින් හමුවෙමු...)

- නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -

- 2004 -

මෙතනින් (අයියෝ "චාපා")
මෙතනින් (චාපා 20)