චාපා 14

   සෙනසුරාදා ආර්ථික විද්‍ය පන්තිය නිමවී ගම්පහ බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට එනවිට 12.30 පමණ ඇත. ආර්ථික විද්‍යාව අපහසු විෂයක් වන්නේ ඕනවට එපාවට අතරින් පතර දේශනවලට සහභාගිවුවහොත් බව අද සුදත් සර් කීවේය. මුල සිට ක‍්‍රමානුකූලව පාඩම් කලහොත් විභාගය ආසන්න වන විට බියවීමට හේතුවක් නොමැති බව ඔහු නිතර කියන දෙයකි. එය සැබෑවටම ඇත්තකි. හැම විෂයක්ම අමාරු කර ගන්නේ අපය. නමුත් උනන්දුවෙන් මුල සිට පාඩම් කලහොත් අවසාන මොහොතේ නටන්නට හේතුවක් නැත.

"ගිම්හාන..."

උදේ සිට කෝච්චිවල බස්වල ඇවිත් දේශනවලට වලට සහභාගිවී ඇගට තිබුණ මහන්සිය දැන් කොහෙන් ගියාද නැත.

"මම ළඟට එනකම්ම දැක්කෙ නැහැ. ඔච්චර බර කල්පනාව කෙල්ලෙක් ගැනද?.."
ඇය සිනාසී ඇසුවාය.

"කොහොම දැනගන්නවද මන්දා හරියටම..."

"මම දන්නවනෙ එහෙම නෑ කියලා...."

අද ඇය වෙනදාටත් වඩා සුන්දරයැයි සිතුණි.

"අද ක්ලාස්එක කලින් ඉවර උනාද?..."

"ඔවු ගිම්හාන, විනාඩි දහයක් කලින් ඉවරයි. මේ අද මම ඉක්මනට ගෙදර යන්න ඕනෙ...."

"ඒ මොකෝ?..."

"අද අයියයි තාත්තයි දෙන්නම ගෙදර..."

"ඉතිං ඔයා බයද?..."

"අනේ නැහැ. පරක්කු උනාම මගේ චන්ඩියා ඉන්නවනෙ ගෙදරටම ඇරලවන්න..."

අපි නලීමා එකට යාමට පාර පනින විට චාපා වටපිට බලමින් ගියේ අදුනන කවුරුන්හෝ ඉදීවිදැයි බියෙනි.චාපාගේ අයියාට ගම්පහ යහළුවන් ඇතිබව ඇය පෙරවතාවක මට කීවා මතකය. වේටර්වරයා සිනාමුසු මුහුනෙන් ආවේ අපි දෙදෙනා නිතර පැමිණිම නිසා දැන් අපව අදුනන නිසාය.

"සුදූ මොනාද බොන්නෙ?..."

"ඔයා බොන දෙයක්..."

"එහෙනම් අපිට බියර් දෙකක් ගේන්න..."

"ඒයි.. පිස්සා..."

ඇයි සිනාසී මගේ අතක් කෙනිත්තුවාය. 

"අපිට ස්මැක් දෙකක් ගේන්න...."

සෙනසුරාදාට නිලීමා එකේ වැඩිපුරම සිටින්නේ පන්ති යන ළමයින්ය. වේටර්වරයා ගියපසු මම චාපාගේ සුරත දෝතටම ගෙන ඇය දෙස බැලීය. කහ පැහැති සල්වාර් එක ඇයගේ මුහුණට ගෙනවිත් තිබුනේ අමුතු ආලෝකයකි. චාපාගේ මැදගිල්ලේ දමා තිබු කුඩා රන් මුදුව පිරිමදිමින් මම ඇගේ දෙනෙත් දෙස බලා සිටියේය.

"මොනවා හරි කියන්නකො ගිම්හාන..."

මම බැහැයි කියන්නට හිස දෙපසට වැනුවේය.

"ඇයි?..."

"මට ටිකක් බලන්න ඉන්න දෙන්න. අද හරිම ලස්සනයි.  ලස්සන සල්වාර් එකක් ඇදලා හරියට හින්දි නිළියෙක් වගේ...."

මම ලෝබකමක් නැතුවම කීවේය. ඇය අහින්සකව සිනාසී බිම බලාගත්තාය.

"නුවරඑළියෙ යන්නෙ ඊළඟ මාසෙ නේද ගිම්හාන?..."

"හ්ම්..."

"මට යන්න දෙයිද දන්නෑ. අනේ ඒත් මම හරිම ආසයි යන්න..."

මම ගැස්සුණි. ඇය නාවොතින් මම ගිහින්ද පලක් නොමැත.

"ඇයි තාත්තා එන්න දෙන්නැතිවෙයිද?..."

"දන්නවනෙ ඉතිං..."

ඇය සුසුමක් පිටකරමින් කීවාය. ඇයගේ මුහුණ මැලවී ගියේ බලාගෙන ඉද්දිය.

"හරි හරි දැන් ඕවා හිතන්න එපා. අපි බලමුකො මොනවා හරි කරගන්න. මම ඉරේෂාටත් කියන්නම්...."

***************************************************************

සෙනසුරාදා පන්ති ඉවරවී ගෙදර එනවිට මහා වැස්සකට අසුවිය. වේයන්ගොඩට ළංවන විටත් වැස්සක සේයාවක් වත් නොතිබුනත් හිටි හැටියේම ඇද හැලුණ වැස්ස පොඩි වැස්සක් නොවීය. ගෙදර එනවිට ඉහෙන් කනින් වතුර බේරෙමින් තිබුණි. හෙම්බිරිස්සාවෙන් ඉරිදා දිනයම විදෙවව්වද අද පාසැල් ආවේ ඇයව දකින්නට නලියන හිතට ඉඩදීය. පාසැල් ආවද ඇගට කිසිම ප‍්‍රාණවත් ගතියක් නැත. ඔළුවද බර ගතියක් තිබූ නිසා මම ඩෙස්ක් එක මත හිස තබාගෙන සිටියේය.

"ගිම්හා..න.."

චාපාගේ හඩ ඇසීමත් සමග හිත පිරී ගියේය. මම හිමින් හිස ඔසවා බැලීය.

"ඇයි මේ සනීප නැද්ද? ඇස් දෙකත් රතු වෙලා..."

ඇය බියවී ඇත.

"සෙනසුරාදා ගෙදර යනකොට වැස්සට අහුඋනා සුදූ. ඊයෙ ඉදන් ඇගට හරි මදි..."

"එහෙනම් අද ආවෙ?..."

"මම සෙනසුරාදා ඔයාට කිව්වනෙ අද එනවා කියලා ඒකයි ආවේ..."

"පව් දෙයියනේ ඔයා..."

එවිටම මට කිවිසුමක් ගියේය. දැන්නම් ඊයෙට වඩා ඇඟට අමාරුය.

"ඊයේ බෙහෙත් ගත්තෙ නැද්ද?..."

"ඊයෙ මෙච්චර අමාරුවක් තිබ්බෙ නැහැ සුදූ.."

"පවු ඔයා. මට එනවා කිවුවට අසනීපනම් ගෙදර ඉන්න තිබ්බනෙ මහත්තයෝ..."

ඇය වටපිට බලා මගේ නළලට අත තබා උණ දැයි බැලුවාය.

"දෙයියනේ ඔයාට උණ ගිම්හාන.. බලන්නකො ඔයත් කරගන්න දේවල්. ඉන්න මම පැනඩෝල් දෙකක් අරන් එන්නම්...."

චාපා යන්නට හැරුණාය.

"එපා, දැන් හොදයි"

ඇය පුදුමයෙන් ආපසු හැරුණාය.

"ඒ කොහොමද?..."

මම සිනාසී පිටි අල්ල නළලට තබා ඇය උණ බැලූ ආකාරය කර පෙන්නුවේය.

"මොන ලෙඬේ තිබ්බත් දැගලිල්ලනම් අඩුනැහැ..."

ඇයගේ බෑගයෙන් පැනඩෝල් දෙකක් ගෙන ඇයගේ වතුර බෝතලයද ළඟට ගෙනත් දී චාපා මා දෙස බලාසිටියේ අනුකම්පාවෙනි.

"ඕක බොන්න. දැන් පි‍්‍රයංකා ටීච එයි. මම යන්නම්. බුදු සරණයි ඔයාට...."

මට හිතට දැනුන සතුට කියා නිමකල නොහැකි විය. ඇය මට මේ දක්වන ආදරය සෙනෙහස මට මහමෙරක් මෙන් විය.ඇය ආදරය කරන ප‍්‍රමාණයට මගෙන් ආදරයක් ලැබෙනවාදැයි වෙලාවකට මට සිතෙයි. ඇත්තටම ඇය උණ බැලූ පසු ඇගට දැනෙන්නේ සනීප ගතියකි. 

"ඒයි ඇත්තද උඹ අසනීපෙන් කියන්නෙ?..."

චාමර මා අසලින් වාඩිවී ඇසුවේය.

"දැන්ද අහන්නෙ? මැරෙන්න ඔන්න මෙන්න හිටියෙ...."

"සොරි මචං මම ගියා ටි‍්‍රප් එක ගැන කතාකරගන්න. උඹට පැනඩෝල් දෙකක් ගෙනත් දෙන්නද?..."

"එපා චාපා ගෙනත් දුන්නා...."

"අප්පට සිරි. දොස්තර නෝනා ඇවිත් ටී‍්‍රට්මන්ට් කරලා. බොරුවට අපිට පුප්පනවා...."

චාමර මට රවා යන්නට නැගිට්වේය. මම එහෙම්මම චාපා දෙස බැලුවේය. ඇය ඉරේෂා සමග කතාකරමින් බලා සිටින්නේ මා දෙසමය.

 හැමෝටම කතාවක් තියනවා කියන්න, කාටවත් නොකියන....

(චාපා 15 වන කොටස සමගින් හමුවෙමු...)

            - නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -
                  - 2004 -

මෙතනින් (චාපා 15)

චාපා 13

හිස පුපුරන්නට තරම් රිදුම් දෙන්නට විය. මේ මොන මෝඩකමක් කලාදැයි දැන් මටම කළකිරී ඇත. නිදාගත් ඇඳ ගැස්සෙන්නේ ඇයිදැයි අපහසුවෙන් ඇස් ඇර බලන්නට හැදූ විට දුටුවේ පුදුම හිතෙන දෙයකි.

"සුදූ ඔයා...?"

මා මෙතෙක් වෙලා ඉද ඇත්තේ චාපාගේ උකුළේය. ඇය තවමත් ඉන්නේ මගේ හිස අතගාමිනි.  මම නැගිටින්නට හැදුවේය. නමුත් එය දෙයක් නොවීය.

"ඔහොම ඉන්න නැගිටින්න එපා...."

වෙනදා සිනහවෙන් පිරුණ ඇගේ මුහුණ අද හොයාගන්නටවත් නැත.

"ඔයා කොයිවෙලේද ආවේ සුදූ? කොහොමද කාමරේට ආවේ?.."

"මොන කාමරයක්ද ගිම්හාන, අපි මේ ඉන්නේ චාමරගෙ වෑන් එකේ ගෙදර යන ගමන්..."
මට මොලොව දෙයක් මතක නැත.

"මම කොහොමද වාහනේට ආවේ?.."

"එක වචනයක් කතා කරන්නෙපා ගිම්හාන. බලන්න ඔයාගෙ හැටි. මොනාද මේ කරගෙන තියෙන්නෙ? ඒ ලෙවල් කරනවා කිව්වම හිතන්නෙ මහ මිනිහෙක් කියලද ඔය මළ ජරාව බොන්න?.."

බැනුම් කෝටියකි. ඒත් ඇය බැන බැනත් කරන්නේ මගේ හිස අතගාන එකය. ඇය මේ හැමදේම කියන්නේ මට ඇති ආදරයට බව මම දනිමි.

"මට දුක හිතුනා සුදූ ඔයා එන්නෙ නැතිවෙයි කියලා. මම ගොඩක්වෙලා බලන් හිටියා...."

"ඉතින් නැති නිසා බිව්වා? .."

"සමාවෙන්න..."

"කතාකරන්නනම් එපා මාත් එක්ක ආයෙ. අර කාමරෙ ඉදපු හැටි දැක්කම මගේ පපුව පිච්චිලා ගියා. මම කවදාවත් හිතුවෙ නැහැ ඔයා මෙහෙමයි කියලා..."

දැන්නම් මගේ සිතද රිදිනි.

"ඔයා හිතන්නෙ මම බේබද්දෙක් කියලද චාපා? .."

ඇය ගැස්සිණි. ඒ මම ඇයට නම කියා කතාකල නිසා විය හැක.

"ඇයි චාපා කිව්වෙ?.."
ඇයගේ හඩ ඇඩෙන ගානටය.

"ඔයා ආපු වෙලේ ඉදන්ම බනින එකනෙ කරන්නෙ? මමත් දවසක නෑවිත් හිටියොත් ඔයාට තේරෙයි මට අද දැනුන පාළුව.."
මම තරහින් කීවේය. හිසේ රිදුම තවත් වැඩිවිය.

"මම දන්නවා ගිම්හාන ඔයා එහෙම නැහැ කියලා. ඒත් මටත් දුකයිනෙ මගේ මහත්තයා බීලා වැටිලා ඉන්නවා දකිද්දි. අනික මම හිතලා පරක්කු උනේ නෑ..."

මේ කතාව දුරදිග ගියා වැඩිය. මම තවමත් සිටින්නේ ඇයගේ උකුළේය. මෙවන් සුන්දර මොහොතක් රණ්ඩුවකින් විනාසකර ගන්නට මට උවමනා වූයේ නැත.

"ඇය කියන්නකො ඉතිං පරක්කු උනේ?.."

"තාත්තා ගෙදර හිටියා ගිම්හාන. මට යන්නත් එපා කිව්වා. ඒත් මම ඔයාට පොරොන්දු උනානෙ එනවා කියලා. හොද වෙලාවට ඉරේෂා අපේ ගෙදර ආවා. ඒ නිසා යන්න දුන්නා. පැයක් ඇතුලත එන්න කිව්වා..."

ඇය පවු කියා මට සිතුණි. මට තරම් සැහැල්ලු ජීවිතයක් ඇයට නැත. ඇය ජීවත්වන්නේ ප‍්‍රශ්න ගොඩකය. එසේවීත් අද මෙහෙමවත් ඇය ආ එකම ලොකු දෙයක්ය. මට දාඩිය දමා තිබූ නිසා ඇය මගේ කමිසයේ බොත්තම් දෙකක් ගැලෙව්වේය.

"මම ආයෙ කවදාවත් බොන්නෙ නෑ..."
ඇගේ මුහුණේ පළමු වරට හිනාවක් ඇදුණි.

"පොරොන්දු වෙන්න මට..."

"කොහොමද?.."

ඇය මට රැව්වාය. මම එහෙම්මම හැරී ඇයගේ කුස සිපගත්තේය. මට චාපා ගැන දැනුනේ අපිරිමිත සෙනෙහසකි.

"මටත් සමාවෙන්න රත්තරන්..."

"ඇයි ඒ?..."

"මගේ පරක්කුවනේ මේ සේරටම මුල. ආයෙත් එහෙම වෙන්නෑ..."

"ඒහෙම නිකං සමාව දෙන්නෑ පුතේ..."

ඇය පහත්වී අදුරේම මගේ කම්මුලක් සිපගත්තාය.

"හරී සුවදයි. මොනවා ගාගෙන එනවාද මන්දා..."

"ඒ උනාට පිස්සා ගාව අරක්කු ගදේ බෑ. වෙන කෙල්ලෙක් නම් ඉඹිනවා තියා ළඟවත් තියාගන්නෑ..."

"ඒකනෙ මම ළඟ තියාගන්න කෙල්ලෙක්ව හොයාගත්තෙ..."

මම ඇයගේ ඉණවටා දැතම යවා ඇයට තුරුල් උනි.

"චාපා දේව්දාස් අයියා නිදිද?..."

චාමර වාහනය පදවමින්ම ඇසුවේය. 

"නිදිද ?"

ඇය හිස අතගාමින්ම ඇසුවාය.

"හ්ම්..."

මම කීවේ ඇයගේ බඩට මුහුණ තබාගෙනමය. මගේ හඩ ඇයට ඇතුලාන්තයේන්ද ඇසෙන්නට ඇත.

"මේ අපිට පිටිපස්සට ඇස් නෑ ඕකා ඇහැරිලානම් පරිස්සමෙන් චාපෝ..."

නදුන් ඉදිරිපස අසුනේ සිට කෑ ගසා කීවේය.

"ඒකට කමක් නැහැ. මට ගිම්හානව විශ්වාසයි...."

මට දැනුනේ කියා නිම කල නොහැකි සතුටකි.

"අඩෝ ඇද්ද අහගත්තා. පැනපං වෑන් එකෙන්..."

"අන්න අරූගෙ කටට පණ ඇවිත් චාමරයා. අනේ අපිට තිබ්බෙ ඕකව දාලා එන්න..."

"අපේ ගේ ළඟයි මහත්තයෝ..."

චාපා මගේ මුහුණ අතගාමින් කීය.

"අනේ..."

"මටත් දුකයි දාලා යන්න. ඒත් දැනටමත් පරක්කුයි. දන්නවනෙ අපේ තාත්තගෙ හැටි...."

"ආදරෙයිද මට?..."

මම මුහුණ ඔසවා චාපා දෙස බලා ඇසුවේය. ඇය මාදෙස බැලුවෙ උතුරා යන ආදර බැල්මකිනි.

"වෙන කාට ආදරේ කරන්නද මං. ඔයාට හිතාගන්නවත් බැරිතරම් ආදරෙයි මම.මොනවා හරි කිව්වානම් කිව්වෙ ආදරේට හොදද?..."

ඇය මගේ උරහිසට බරවූවාය.

          සුසුමේ, තවරා, සැගවූ සිහිනේ...

(චාපා 14 වන කොටස සමගින් හමුවෙමු...)

            - නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -
                  - 2004 -

මෙතනින් (චාපා 14)
මෙතනින් (චාපා 15)

චාපා 12

කල්පගේ අක්කාගේ විවාහ උත්සවය සදහා සහභාගිවීමට මමත් චාමරත් නදුනුත් පිටත්වූයේ සවස 6 ට පමණය. දෙවන දිනයක් නොමැති නිසාවෙන් එක් දිනකදී දෙපාර්ශවයේම නෑදෑයන්ගේ සහභාගීත්වයෙන් විවාහ උත්සවය පැවැත්වුණි. එබැවින් පාසලේ යහළුවන්ට කල්ප ආරාධනා කර තිබුනේ රාත‍්‍රියේ නිවසේ පැවැත්වෙන සාදයටය.

"මම මේ බල බල හිටියෙ මොකද පරක්කු උනේ...?"
අප එන විටත් කල්ප සිටියේ පාර අසලය.

"මේ නදුනයාව ගෙදරින් ගන්න උන්ගෙ අම්මට වදින්න උනා බං. ළාමක ටිං ටිං වගේනෙ මූව හදන්නෙ..."

"අනේ මේ මම කියන්නෑ ඉතිං..."

"කොහොම හරි කමක්නෑ ආවානෙ...."
අපේ පැමිණීමෙන් කල්පගේ මුහුණ එළිය වැටී ඇත.

"කෝ බං අපේ අනිත් උන්...?"
චාමර ඇසුවේ කල්පගෙනි.

"තාම නෑ, මඟ එනවා ඇති...."

කල්පගේ අක්කා අපේ මේසය අසලට පැමිණි පසු අප ඇයට සුභ පැතුවෝය.

"අක්කේ ඊළඟට මෙයා තමයි..."

නදුන් කල්පව ඇහෙන් පෙන්වමින් කීවේය.

"ඔවු ඉතින් එක්සෑම් ඉවර කරලා ජොබ් එකක් හොයාගත්තම මෙයාගෙ වාරෙ තමයි.. දැනට නැද්ද මල්ලි මෙයාට කවුරුත්..?"

අක්කා කල්ප දෙස හොරැහින් බලමින් ඇසුවාය.

"එක්කෙනෙක් කියලා නෑ අක්කෙ. දෙතුන් දෙනෙක් ඉන්නවා. මචං අර ශිෂ්‍යත්ව පන්තියේ කෙල්ලට මොකද උනේ? කෙල්ල දැන් අදිමදි කරනවා නේද?.."

නදුන් කල්පගෙන් ඇසුවේය. කල්පගේ අක්කා මහ හයියෙන් සිනාසුනාය. ඇය අද ඉතාමත් සුන්දරය.

"අක්කත් අහනවානෙ මුංගෙ පච..."

"මල්ලි, යාළුවන්ට බොන්න මොනවා හරි දෙන්න. මම අනිත් අයටත් කතා කරලා එන්නම්..."

අක්කා ඇයගේ යහළුවන් කිහිප දෙනෙකු පැමිණි නිසා යන්නට ගියාය.

"කෝ බං උබේ මස්සිනා? ඇයි පොරට අපිත් එක්ක කතා කරන්න ලැජ්ජයිලුද?.."

"ඔය හිටියෙ බං කැරකි කැරකි. අනේ මට ඌව දිරවන්නෑ බං...."

කල්ප කීවේ රහසිනි.

"මේ ඒක නෙවෙයි උඹලා මොනවද බොන්නෙ..?"

"මොනවද කියලා අහන්නෙ බියර් බෝතල් දහයක් පහලවක්වත් ගෙනෙන්. ආයෙ මෙහෙම කවදා බොන්නද?.."
කල්ප බියර් බෝතල් දෙකක් සමග වීදුරු තුනක් රැගෙන ආවේය.

"උඹලා සෙට් වෙයන් මම හපන්න මොනවා හරි අරන් එන්නම්...."

නදුන් චාමරත් සමග වැඩ ඇල්ලුවේ අප ඉදිරයේ තිබෙන්නේ ලෝකෙ තිබෙන අවසන් බියර් බෝතල් දෙක යැයි සිතෙන ආකාරයෙනි.

"මේ අදනම් ඇඹරෙන්න බැහැ හරිද? බීපං ටිකක්.. යකෝ කල්පයාගෙ අක්කා බැන්දා කියන්නෙ සුළුපටු සිද්ධියක්ද?.."

නදුන් කීවේ මා දෙසට වීදුරුවක් දිග් කරමිනි. බියර් බීමට මගේ වැඩි කැමැත්තක් නැතත් වෙනසකටත් එක්ක බීමට ගත්තේය.
රාත‍්‍රි 9 පමණ වුවද චාපා තවමත් ආවේ නැත. මා වැඩිමනත්ම ආවේ මොහොතකට හෝ චාපාව බලා යන්නටය. අද එන බවට ඇය මට පොරොන්දු වූවාය. ඇතැම් විට ගෙදරින් ඇයට එන්නට ඉඩ නොදෙන්නට ඇත. පාර දෙසම බලා සිට මගේ දෙනෙත්ද වෙහෙස වී ඇත. නොදැනුවත්වම දෙවන බියර් බෝතලයද අවසන් වී ඇත.

"බලහංකො බං සදමාලිත් නෑනෙ තාම..."
මා මෙන්ම නදුන්ද ඉන්නෙ හිතේ අමාරුවෙන් බව මට මතක්වූයේ දැන්ය.

"එන්නෙ නැතිවෙයි බං දැං වෙලාව කීයද?..."
චාමරගේ හොම්බට අනින්න ඇත්නම් යැයි සිතුනේ ඒ වෙලාවේය.

"කල්පයා තව බියර් එකක් ගෙනෙන්කො..."

"යකඩෝ මුන්ට මක්වලාද බං චාමරයෝ? බියර් නම් ෂුවර් නෑ ලොකු ජාති තමයි ඇත්තෙ..."

"මොන මගුල හරි ගෙනෙන් බං..."

ඒ පාර ඉස්සර වූයේ මාය. තිදෙනාම එකවර බැලුවේ මගේ මුහුණය. කිව්වා නොවෙයි කියවුණු බව තේරුනේ දැන්ය.

"මොකද මේ උඹට වෙලා තියෙන්නෙ?.."

"නිකං බං. ආයෙ බොන්නෑනෙ ඉතිං. ගෙනෙංකො හොද එකා වගේ.."

කල්ප ගෙනා බෝතලයෙන් බාගයටත් වැඩියෙන් හිස් කලේ මමත් නදුනුත්ය. වාහනය එළවන්නට තිබෙන නිසා චාමර බියර් වීදුරවක් පමණක් ගත්තේය. ලොකු කමට බොන්නට ගත්තද දැන් මා වටේ ඇත්තේ වේගයෙන් භ‍්‍රමණය වන ලෝකයකි. මුහුණුද ක‍්‍රමයෙන් බොදවී යයි.

"ගිම්හාන වරෙන් මචං කන්න යමු..."

"හරි යමු මචංලා..."

මම නැගිටින්නට හදනවිට පය පැකිලිණි. කල්ප මාව අල්ලගත්තේ නැත්නම් ගිම්හාන බිමය.

"මොකද වැඩියි නේද උඹට?.."

"නැහැ මච්චං අවු...ලක් නැහ් හැ...."

"නැත්තෙ මොකද බලපංකො ඇස් දෙක, ගොරකා මද දෙකක් වගේ. මෙහෙම යවන්න බැහැ මූව..."

"මොකද බං දැන් කරන්නෙ? නදුන් උඹටත් අවුල්ද?.."

චාමර නදුන්ගෙන් ඇසුවේය.

"නැහැ බං මට අවුලක් නැහැ. මූට පුරුදු නැහැනෙ බං ඒකයි...."

"මම කියන්නද චාමර, උඹ වරෙන් මාත් එක්ක. එහා පැත්තෙ අපේ නැන්දලාගෙ ගේ තියෙන්නෙ. ගෙදර කවුරුත් නැහැ, ඔක්කොම මෙහෙ. අපි කාලා එනකං ගිම්හානයාට ටිකක් ඇලවෙලා ඉන්න දෙමු...."

"ඒක හොදයි. නදුන් උඹ ඔහොම ඉදපං අපි ඉක්මනට එන්නම්...."

කල්පත් චාමරත් මාගේ කරේ අත දමාගෙන නැන්දලාගේ ගෙදරට අවෝය.

"උඹත් කරගන්න දේවල් බං..."

"චා..මරයා වෙලාව කීයද්..ද බං?..."

"දහයයි මචං.."

"දහයයි කියන්..නෙ දහ්..යයි ඒ කියන්නෙ චාපා එන්..නෑ මම ආවෙත් චාපා බලන්..න ඒත් චාපා නැහැ...."

මම ඔහේ කියවාගෙන ගියේය.

"චාපාට එන්න බැරිවෙන්න ඇති මචං. දැං ඕක කල්පනා නොකර ටිකක් නිදා ගනින්. මම ගිහිං ගෙදරට දාන්නම්..."

චාමර විදුලි පහන නිවා කාමරයේ දොර වැසුවේය.හිතුවාටත් වඩා ඔලුව බර විය. හිසේ එක පැත්තක් ගැලවෙන්නට මෙන් රිදෙන්නට ගත්තේය. මට අම්මාව මතක් විය. මේ අයුරින් මා සිටිනවා දුටුවානම් ඇය පැලී යනු ඇත. ආයේ කිසිදිනක මෙවැනි මෝඩ වැඩක් නොකරන්නට සිතාගත්තේය. එහෙම්මම ඇහැ පියවුනේ කොයි වෙලාවේ දැයි මතකයක් නැත. හීනෙන් මෙන් ඇහැරුනේ සුපුරුදු විලවුන් සුවදක් දැනීමෙනි. 

ජීවිතයෙන් මැකී යන අකුරු කියවන්න...
ආදරය වෙනුවෙන්...

(චාපා 13 වන කොටස සමගින් හමුවෙමු...)

            - නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -
                  - 2004 -

මෙතනින් (චාපා 13)
මෙතනින් (චාපා 14)
මෙතනින් (චාපා 15)

චාපා 11

   අද උදෑසන වෙනදාටත් වඩා ලස්සනයැයි සිතුණි. පරිසරයද වෙනදාට වඩා අමුත්තක් ඇත. 7.30 ද පසුවී තිබුණද තිබුණද වෙනදාට පිටියේ සෙල්ලම් කරන කුඩා ළමුන්ද අද අඩුය. ගේට්ටුවෙන් ඇතුල් වෙද්දීම ඉරේෂාව මුණ ගැසුණි.

"ගුඩ් මෝනින්..."

"ගුඩ් මෝනින්.. කල්ප ආවද ඉරේෂා?..."

"එන්න ඇති ගිම්හාන. මම දැක්කෙනම් නැහැ...."

ඉරේෂා මා පාසලට ආ දිනයේ සිට මට හිතවත්වූ මිතුරියයි. ඇය චාපාගේ හොදම මිතුරියද වූවාය. තෙමහල් ගොඩනැගිල්ලේ කොරිඩෝව ළංවත්ම සුපුරුදු නොසන්සුන්කමින් සිත නළියන්නට වූයේය. උසස් පෙළ නිමා කර පාසලෙන් සමුගෙන ගිය දවසක මේ සුන්දර දවස් ටික මතක් වී පුදුමාකාර පාළුවක් සිතට දැනෙනු ඇත. වෙනදා මෙන්ම චාපා මටත් කලින් පැමිණ කොරිඩෝවෙ කණුවකට හේත්තුවී මඟ බලාගෙන ඇත.
ඇය දුටුවිට තුන් හිතම පිරීයයි.

"සුබ උදෑසනක් සුදු නංගී..."

"සුබ උදෑසනක්.. මොකද අද ලොකු සතුටකින් වගේ ?..."

"අද උදේ ඉදන් මගේ මූඩ් එක හොදයි, අද හොද දවසක්..."

"අම්මෝ ඒක නම් හොදයි නැත්තම් පොඩ්ඩ ඇත්තං තරහ යනවනෙ...."

ඇය සිනාසුනාය. ඇය මේ කියන්නේ පෙරේදා මම ඇයත් සමග තරහ වූ නිසාය. ඒ තරහා කාලපරිච්ඡේද දෙකකට වඩා දිග්වූයේ නැත. 

"අටටත් ළඟයිනෙ අද ඇයි මෙච්චර ළමයි අඩු ?.."

"ඇයි ළමයො, අදනෙ සයන්ස් ඬේ එක. අද ඉතින් වැඩක් කෙරෙන්නැති නිසා ළමයි අඩුයි..."

"අදද සයන්ස් ඬේ එක? මට මතක් උනේ නෑනෙ, අපරාදෙ මටත් ගෙදර ඉන්න තිබ්බා.

චාපා මා දෙස රවා බැලීය. 

"මොකද ඔරවන්නෙ?.."

"මොකද ඔරවන්නෙ, අද ආවෙ නැත්තම් මම බලාගන්නවා එහෙනම්.. අපි මේ උදේ පාන්දරම නොකා නොබී එනවා එක්කෙනෙක්ව බලන්න එයා ආපු එක ගැන දුක් වෙනවා..."

"පිස්සි, එන්න යමු පන්තියට. මම මේ තාම බෑග් එල්ලං. ඔයාව නොබලා ගෙදරට වෙලා ඉන්න පුළුවන්නම් බැරියැ ඉතිං..."

ඇය මගේ පසුපසින් පන්තිය ඇතුලට ආවාය. අප එනවිට කල්ප කාඩ් දෙක තුනක් තියාගෙන මොනවාදො කරමින් සිටියේය.

"වස්තුවේ උඹ ආවද?.."

"මොනාද බං ඔය..."

මම කල්පගෙන් ඇසීය.

"මේ සිකුරාදා අපේ අක්කගෙ වෙඩිම බං. මම මේ වැදලා වැදලා මගේ යාළුවන්ට දෙන්න කියලා කාඩ් දෙක තුනක් ඉල්ලගත්තා. ඔක්කොටම කියන්න විදියක් නැහැ බං. මස්සිනා මහ කුණා..."

චාපා මදෙස බලා සිනාසුනාය.

"මෙන්න මේක මගේ නෑනටයි මස්සිනාටයි..."

කල්ප මටත් චාපාටත් දෝතින්ම වෙඩින් කාඩ් එකක් දුන්නේය. කල්පලා යාළුවන් නොව සහෝදරයන්ය.

"කාඩ් මොකටද කල්ප. නිකං කිව්වනම් අපි එනවනෙ නේද ගිම්හාන.."

"ඒකනෙ. මූට පිස්සු..."

"හරි හරි රෝමියෝ අයියයි, ජුලියට් ඇන්ටියි එදාට අනිවා එන්නකො. මට ඒ ඇති...."

"ආ.. මම එතකොට ඇන්ටි...?"

චාපා කල්පට රැව්වාය.

අද චාමර පාසැල් ආවෙත් නැත. මාත් චාමරත් ප‍්‍රාථමික අංශයේ ළමයින්ගේ උදෑසන රැස්වීම අවසන් කර පිට්ටනිය දිගේ ආවේ වෙනදාට වඩා සැහැල්ලුවෙනි. අද පාසල හරිම නිශ්ශබ්දය.

"පොඩි උන් කරන දේවල් වලට හිනාකාලා මැරෙනවා බං.."

බිම වැටී තිබූ ටොපි කොල දෙකක් අතට ගනිමින් චාමර කීවේය.

"අනේ ඔවු බං, උන්ට එක විදියකට ඉන්නම බෑනෙ විනාඩියක්වත්.එකෙක් නහයෙ ඇගිල්ල ගහලා අනිකාට පෙන්නනවා මේ කියලා...."

"ඒක තමයි බං අපි එන්න එන්න ලොකු වෙනවා ඉස්කෝලෙ දාලා යන්න වෙන දිනේ ළං වෙනවා කියලා හිතෙද්දි හිතට එන්නෙ ලොකු දුකක් මචං..."

"ඒකනම් ඇත්ත බං. හැමදාම අර වයසෙ ඉන්න තිබ්බනම් කියලා කොයිතරම් හිතිලා ඇද්ද..."

පාසලේ අරලිය ගස් සෙවන යට පහේ පන්තියේ ළමුන්කිහිප දෙනෙක් බට්ටා පනියි. උන් කොයිතරම් අහින්සකද. බට්ටා පනින ළමයි දෙස පැත්තකට වී ඔහේ බලාගෙන සිටින කුඩා දැරියක දැක මට චාපාව සිහිවුණි. ඇයද පොඩි කාලේ මේ වගේම ඉන්නට ඇත.

පළමු කාල පරිච්ඡේදයෙන් පසු විද්‍යා දිනයේ වැඩ කටයුතු ආරම්භවීම නිසා ඉගැන්වීමෙ කටයුතු සිදුවූයේ නැත. කලා උළෙල තරම් සාර්ථක සංවිධානයක් විද්‍යා දිනයේ නොමැතිවීම ගැන අපේ පන්තියේ සිසුන් සිටියේ ආඩම්බරයෙනි. 

"ඕකුන්ට තාමත් පුළුවන් ලිට්මස් කෑල්ලක පාට වෙනස්වෙන එක ගැන ලියන්න විතරයි බං, ආයුබෝවන් කියන එකේ හල් කිරීමවත් නැහැ..."
අපේ අයට දැන් පේන්නේම වැරදිය.

"පිස්සු මරගාත බං ඉන්නෙ, මට බය පි‍්‍රන්සිපල්ව පිළිගන්න ඉන්න එකා ගම්මිරිස් කොළ දීලා වදියි කියලා..."

පන්තියම සිනාසුනේ මහ හයියෙනි. කරන්නට දෙයක්ද නැතිවූයෙන් මම අතපසුවූ සටහනක් ලියන්නට ගත්තේය. සදමාලි  පැමිණ මගේ පෑන ඉදිරුවාය.

"අදත් ලියන්න ගත්තද?..."

"කරන්න දෙයක් නැති කමට ලියන්න ගත්තෙ සදමාලි..."

"පව් හලෝ අර ළමයා තනියම. ගිහින් පොඩ්ඩක් කතා කරන්න. අද වගේ Free දවස් හැමදාම නෑනේ..."

මීට මොහොතකට පෙර සදමාලි සිටියේද නදුන් සමග ලොකූ කතාවකය. චාපාට පාළු දැනෙන්ට ඇත. මම ඇය දෙස බැලූ විට ඇය අහින්සකව සිනාසුනාය.

"ඉතිං.. ඉතිං.."
මම ඇයට ඉදිරිපස පේලියේ පුටුවක් අනෙක් පැත්ත හරවාගෙන වාඩිඋනෙමි.

"වැඩත් පාඩුයි නේද මම නිසා..."

"නෑ සුදූ කම්මැලිකමට ලියන්න ගත්තෙ. ඒක ගෙදර ගිහිනුත් කරන්න පුළුවන්..."

"මට පොත දෙන්න. මම ලියලා ගෙනත් දෙන්නම්..."

මම ඇය දෙස බලා සිනාසුනාය. ඇගේ දුඹුරු පැහැති නෙත් සඟල ඉතාමත් ආකර්ශනීයය. මම කතා නොකර ඇය දෙසම බලා සිටියේය.

"මොනාද බලන්නෙ?..."
මම කතා කලේ නැත.

"කතා කරන්නකො ගිම්හාන.."

"හරි ලස්සනයි..."
ඇගේ මුහුණ රතුවිය.

"කවුද...?"

"සදමාලි... මෝඩි, ඔයාදිහා බලාගෙන වෙන කවුරුහරි ලස්සනයි කියනවද? ..මට වෙලාවකට බයත් හිතෙනවා සුදූ..."

"ඇයි ඒ..?"

"මොකක් හරි හේතුවකින් මට ඔයාව නැති වෙයි කියලා..."

"නපුරු කතා කියන්නෙපා ගිම්හාන. අපිට එහෙම වෙන්නෑ.ලොකු අයියා තමයි ප‍්‍රශ්නයක් ඇතිකලොත් ඉතිං..."

"අපි පරිස්සම් වෙමු..."

"ඔයාලාගෙ අම්මා දැනගත්තම මට කැමති වෙයිද දන්නෑ නේද?..."

ඇය ඇස් කුඩාකර ඇසුවාය.

"අපේ අම්මවනම් කැමතිකර ගන්න එක ලේසි වෙන්නෑ. අම්මා දැනටමත් අපිට නෑදෑ වෙන කෙනෙක්ව මට කතා කරලා තියෙන්නෙ..."

මම ඇත්තක් මෙන් මුහුණ හදමින් කීවේය. ඇය මුහුණ පරවී ගියේ බලාගෙන ඉද්දිමය. අහින්සක කෙල්ලට දුක හිතෙන්නට ඇත.

"විහිළුවටනෙ සුදූ කිව්වෙ..."

මම සිනාසෙමින් ඇගේ සුරත අල්ලාගතිමි. ඇය අත ගසා දැමුවාය.

"අල්ලන්න එපා මාව.අම්මා හොයලා දීපු කෙල්ල එක්කම ඉන්න. ඔයාට මාව විහිළුවක්නෙ...."

ඇය ඉවත බලාගෙනම කීවාය.චාපාගේ ඇස් දෙකද රතුවී ඇත. මෙය මෙතරම් දුරදිග යාවියැයි මම සිතුවේ නැත.

"සුදූ මේ බලන්න... ඇත්තටම ඔයාට විහිළු තේරෙන්නැද්ද?..."

මම නැවතත් ඇයගේ සුරත මත මගේ දෑතම තැබුවේය. එවර ඇය මගේ අත් දෙකම තදින් අල්ලා ගත්තාය.

"ඔයා දන්නෑ ගිම්හාන මම ඔයාට කොයිතරම් ආදරේද කියලා. බලන්න අත් දෙකත් වෙව්ලනවා. විහිළුවටවත් ඔහොම දේවල් කියන්නෙපා. ඔයාව මට නැති උනොත් ඇත්තමයි මම........"

ඇයගේ දෑසින් කදුලක් පැන්නේය.මට පුදුම සිතුණි. ඇය මේ ආදරේ මේ තරම් බරපතලව සිතනවා යැයි මට දැනුනේ දැන්ය. මෙතරම් සුළු විහිළුවකින් චාපාගේ සිත රිදේයැයි මම කවදාවත් සිතුවේ නැත.

"හරි දැන් හිනාවෙලා ඉන්නකො. මම ආයෙ විහිළු කරන්නෑ...."

"ඔය කිව්වෙ ඉතින්.. මම විහිළු කරන්න එපා කිව්වද? මම කිව්වෙ අර වගේ හිත රිදෙන කතා කියන්නෙපා කියලා...."

"මචං සමදරා ටීච එනවා අපි යමු...."

නදුන් මගේ පිටට තට්ටු කර කීවේය.

"මම යන්නම් සුදූ...."

"හා.."

ඇය ළඟ තිබූ පොතක් ගෙන දිගහරිමින් මා සමග සිනාසුනාය.

නිම් හිම් නැති ආදරයක් බිහිකල ආදරණිය තක්සලාව...

(චාපා 12 වන කොටස සමගින් හමුවෙමු...)

            - නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -
                  - 2004 -

මෙතනින් (අයියෝ "චාපා")

මෙතනින් (චාපා 12)

චාපා 10

"මේ තමයි මගේ පුංචි කාමරේ...."

මම කාමරයේ දොර ඇර ඇයට පෙන්වීය. ඇගේ දෙනෙත් කාන්තිමත් විය. මෙලෙස මගේ කාමරයට ඒමට හැකිවේයැයි ඇය නොසිතන්නට ඇත. චාපා මුළු කාමරේ වටේම ඇස් යැව්වාය. 

"ගනන් ගන්නෙපා. පොඩ්ඩක් හැඩිවෙලා. දන්නවනෙ ඉතිං කොල්ලන්ගෙ කාමර..."

"අම්මා හොයයිද? මං ගැන වැරදියට හිතයිද දන්නෑ..."

"අම්මා කෑම හදනවා. අපේ අම්මා හරීම හොදයි. එයා දන්නවා මම වැරදි වැඩ කරන්නෑ කියලා. ඒක නෙවෙයි අද හරිම ලස්සනයි...."

"බොරු කියන්නෙපා.. තාත්තා ගෙදර එයි කියලා බයේ මම ඉක්මනට ලෑස්තිවෙලා ආවෙ. හරියට ඇදුමක්වත් තෝරලා අදින්න බැරි උනා..."

"කලබලේට මෙච්චර ලස්සනයිනම් නිවීසැනසිල්ලෙ ලස්සන වෙලා ආවනම් මට කොල්ලන්ගෙන් බේරගන්න බැරිවෙයි..."

මම ඇයගේ අතක් අල්ලගනිමින් කීවේය.

"වැඬේමයි..."

"ඇත්තමයි සුදූ අම්මත් කිව්වා ලස්සන ගෑණු ළමයෙක් කියලා...."

"බොරූ..."

"මම උඹට බොරු කියලා තියෙනවද?..."

"මෝඩයා කතාකරන හැටි විතරක්..."

ඇය මගේ උරහිසට ගැසුවාය.

"මෙන්න මගෙන් පුංචි ප‍්‍රසන්ට් එකක්..."

ඇය මෙතෙක් වෙලා අතේ තබාගෙන සිටි කුඩා බෑගය මගේ අතේ තැබුවාය.

"මොකටද සුදූ තෑගි ගෙනාවෙ. ඔයා මෙහෙම අපේ ගෙදරට ආපු එකම මදිද..."

"ඕක ඇරලා බලන්නකො සීයෙ..."

"දැන්ම?.."

"ඔවු..."

මම කවරය ඉවත්කර පසෙකින් තැබුවේය. ඇතුලේ තිබුනේ පොත් දෙකකි. එය ආර්ථික විද්‍යාවට අයත් මම මෙතෙක් දවසක් හොයමින් සිටි පොත් දෙකකි. මට අදහාගත නොහැකි විය.

"සුදූ ඔයාට කොහෙන්ද මේ පොත් දෙක. අනික ඔයා කොහොමද දන්නෙ මට මේ දෙක ඕනෙ කියලා?..."

ඇය සිනාසිසී මා දෙස බලා සිටියා මිස මට පිළිතුරු දුන්නේ නැත. මගෙන් මේ පුදුමවීම ඇය බලාපොරොත්තු වන්නට ඇත. තෑග්ගක් දුන් පසු, දුන් කෙනා වැඩිපුරම සතුටු වන්නේ ලබාගත් කෙනා එයින් සතුටුවනවා දැකය. 

"හිනාවෙන්නැතුව කියනවකො මොට්ටි.."

මම පොත් දෙක ආශාවෙන් අතට ගෙන ඇද මත වාඩිවිය. ඇයද මා අසලින් වාඩිවිය.

"ඔයා දවසක් කල්ප එක්ක කියනවා මම අහන් හිටියා. දන්න දන්න හැම බුක්ෂොප් එකකම බැලුවා තිබ්බෙ නැහැ කියලා. ඉතින් මම අපේ තාත්තට කියලා මේ පොත් දෙක ගෙන්න ගත්තා..."

"ඒ කොහෙන්ද?.."

"මේ පොත් දෙක පි‍්‍රන්ට් කරන ප්‍රෙස් එක අයිති අපේ තාත්තගෙ යාළුවෙක්ට..."

ඇය සිනාසී පිළිතුරු දුන්නාය. මට ඇය පිළිබද ඇතිවූ ආදරය කියා නිමකල නොහැකිවිය. මම චාපාගේ දෙනෙත් දෙසම බලා සිටියේය. ඇය මේතරම් මට ආදරේ කරනවාද?

"හැබැයි මේක විතරක්නම් මට මදි..."

"මම දන්නවා මේක පුංචි තෑග්ගක් කියලා. පස්සෙ මම මොනාහරි අරන් දෙන්නම්කො...."

"ආනේ නෑ. මට මේ පොත් දෙක ගොඩක් වටිනවා. මම කිව්වෙ ඒ තෑගි නෙවෙයි..."

"එහෙනම්?..."

"මේන් මේකක්..."

හිතේ තෙරපෙන අපමණ ආදරයෙන් මම ඇයගේ නළලත සිපගත්තේය. ඇය ළඟින් හමා ආවේ හැමදාමත් මා කැමතිම සුවඳයි. මට සිපගෙනම ඉන්නට සිතුණි. මම මෑත්වී චාපා දෙස බැලීය. ඇගේ දෙනෙත්වල කදුළුය.

"ඇයි මේ..."

මම ඇයගේ මුහුණ දෝතට ගෙන ඇසීය. ඇය මොහොතක් මා දෙස බලා සිට එක්වරම මාව වැළදගත්තාය.

"ඔයා කොයිතරම් හොද කෙනෙක්ද? මට කොයිතරම් ආදරෙයිද? මේ වෙන දේවල් මට හරිම නුහුරුයි ගිම්හාන. ඒත් මම ඉන්නෙ හරිම සතුටින්. ගොඩක්ම සතුටින්...."

ඇගේ කදුළු මගේ පිටට එකපිට එක වැටෙයි.

"අනේ මම මොඩියෙක් වගේ ඔයත් එක්ක කතා නොකර නපුරුකම් කරලා යාළුනොවී හිටියානම් මම අදටත් අර පන්තියේ මුල්ලට වෙලා පාළුවෙන් හූල්ල හූල්ල ඉන්නවනෙ. මම ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි ගිම්හාන. මාව කවදාවත් තනිකරන්නෙපා...."

ඇය මගෙන් මෑත් වෙමින් කීවාය. 

"ඉතිං අඩන්නැතුව ඉන්න මගේ සුදූ මම මොකටද ඔයාව දාලා යන්නෙ?.."

"ඒත් මට හරි බයයි ගිම්හාන...."

"අපි හැමදේම කලබල නොවී ලස්සනට විසදගමු. එන්න යමු පහළට ඔයාට බඩගිනිත් ඇති...."

"නෑ, දැන්නනම් කොහොමටත් බඩගින්නක් නැහැ...."

චාපා කදුළු පිසදාමින් කීවේ සිනාසෙමිනි.

ඇසිපිය යට තරු කැට තියන් හීන දැක්කත්...

(චාපා 11 වන කොටස සමගින් හමුවෙමු...)

            - නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -
                  - 2004 -

මෙතනින් (අයියෝ "චාපා")

මෙතනින් (චාපා 11)

චාපා 09

     මම දුරකථනය තබා කල්පනාවට වැටුණි. දැන් මට වයස අවුරුදු 18 කි. එය මතක්වෙන විට කොහෙන්දෝ ආ වගකීම් සහගත බවකින් හිත බරවී ගියේය. මොන දේ කලත් කවදාවත් අම්මාගේ සිත රිදෙන දෙයක් නොකරන්නට මම තදින් ඉටා ගත්තෙමි.

"ලොකු පුතේ, උදේම පන්සලට ගිහිං එමු..."

අම්මා සෑම වසරකම මගේ උපන් දිනයට පන්සලට හීල් දානය දීමට අමතක නොකලාය. ඇයගේ මුහුණේ වෙනදාටත් වඩා සතුටින් පිරී ඇත. ඒ මගේ වෙනදා උපන්දිනයකටත් වඩා දැන් ඇයට ඉලංදාරි පුතෙක් ඉන්නාබව දැනෙනා නිසා විය යුතුය.

"මල්ලි ඉස්කෝලෙ ගියාද අම්මෙ.."

"නැහැ පුතේ, තාම නිදි. අද යන්නෑ කිව්වෙ ඔයාගෙ බර්ත් ඬේ එක නිසා.."

උදෑසනම පන්සලේ පරිසරය හිතට ගෙනෙන්නෙ වෙනස්ම පින්බර හැඟීමකි. පන්සල මායිමේ ඇති ගඟ දෙසින් හමා එන සීතල සුළඟත්, බෝපත් වල සිලි සිලි නාදයත් අද වෙනදාටත් වඩා සුන්දරව දැනෙයි. හීල් දානය පිළිගැන්වීමෙන් පසුව මාත් මල්ලීත් පන්සල පිටුපස ඇති ගඟ අද්දරට ආවේ වෙනදා පුරුද්දටය. උදෑසන හිරු එළියෙන් ගගේ වතුර දිළිසෙයි. මට චාපාව මතක්විය. දිනක ඇයවද මෙතනට රැගෙන ආ යුතුය.

මම ගෙදර අස්පස් කිරීමට අම්මාට උදව් විය. යහළුවන්ට සංග‍්‍රහ කිරීමට අම්මා මොන මොනවාදෝ හදන සුවද සාලයටද එයි.

"මල්ලී රේඩියෝ එක දාන්න.."

ගෙදර ඇති නිහඩතාවය බිදිමින් වාදනය වූයේ මම කැමතිම ගීතයකි.

පෙර කිසිදා ඔබ හමුවී නැති බව 

ඉදුරා කියත හැකි,

හමුවී ඇතිනම් 
ඒ පෙර සසරේ 

යුගයක වෙන්න ඇති..

මගේ මුවගට සිනාවක් ආවේ චාපාව සිහිවීය. දැන් ඇයව සිහි නොවන වෙලාවක් නැත. ඇත්තෙන්ම මටද ඇයව දුටු පළමු දිනයේ හුරු පුරුදු ගතියක් දැනුනු බව සිහිවූයේ ගීතය ඇසෙන විටය. නමුත් මේවන තුරුත් ඇයව මීට කලින් දැක ඇත්තේ කොහේදී දැයි සිහියට ආවේ නැත. 

සවස් වන විට මගේ සිත නොසන්සුන් විය. චාපා දකින තුරු සිතට නිවනක් නැත. මම ළඟම යහළුවන් කිහිපදෙනෙකුට පමණක් ආරාධනා කලේ අම්මාට කරදර කිරීමට නොහැකි නිසාය. නමුත් ඇය මේ හැමදෙයක්ම කරන්නේ ඉතා ආශාවෙන් බව මම දනිමි.

"ගිම්හාන...."

ඒ චාමරගේ හඩයි. මම ගේට්ටුව අරින විට හිත පිරී ගියේ චාපාව දැකීමෙනි. චාපා අද තවත් ලස්සනය. රෝස පැහැති බ්ලව්සය නිසා ඇගේ මුහුණ තවත් ලස්සන වී ඇත.

"ඔන්න උබේ කුමාරිහාමිවත් වඩම්මගෙනම ආවා.."
චාමර රහසින් කීවේය.

"තෑන්ක්ස් මගෙ දෙයියො.."
මම චාමරගේ බඩට ඇන්නේය.

"එන්න ගෙට එන්න ඉරේෂා..."

"කල්ප ආවේ නැද්ද ගිම්හාන..."

"නෑ ඉරේෂා දැන් එනවා ඇති. තිළිණත් එක්කගෙනනෙ එනවා කිව්වෙ..."

මම ඔවුන්ට වාඩිවෙන්නට කියා චාපා දෙස බැලුවේය. කොයි පැත්තෙන් බැලුවද ඇය ලස්සනය.

"කෝ බං අම්මයි මල්ලියි..?"
චාමර ඇසීය.

"ඇතුලෙ වැඩ වගයක් කර කර හිටියෙ. ඉදපං ටිකක්..."

මම කුස්සියට ගොස් අම්මත් සමග සාලයට ආවේ චාපා දෙස බලාගෙනමය. දැන් ඇයට ඇත්තේ කැලයේදී බියවූ මුවපැටවෙකුගේ දෙනෙතකි. මට සිනාව තදකරගෙන සිටියේය.
"ආ.. මේ යාළුවො ටික ඇවිත් ඉන්නෙ. මෙයා මෙච්චර වෙලා බල බල හිටියෙ තාමත් එක්කෙනෙක්වත් නැහැ කිය කිය.. කොහොමද පුතේ?.."
අම්මා චාමරගෙන් ඇසීය.

"ඔහේ ඉන්නවා ආන්ටි..."

"අම්මට මං කියලා තියෙන්නෙ අපේ පන්තියේ රණ්ඩු කෙක්කක් ඉන්නවා කියලා, ඒ තමයි මේ, ඉරේෂා..."

"ඒකනම් ඇත්ත ආන්ටි..."
චාමර කියූ විලාසයට අම්මාටත් සිනා ගියාය.

"එහෙම නැතුව බෑ නේද පුතේ මෙයාලත් එක්ක ඉන්න..."

"ඒකනෙ ආන්ටි...."

දැන් ඇයව කෙසේනම් හදුන්වා දෙන්නද. සරලව කියනවානම් අම්මෙ 'මේ තමයි මගෙ පණ' කිව හැක. ඇය හදුන්වා දිය හැකි හොදම ක‍්‍රමය එයයි.

"අම්මේ මේ චාපා. අපේ පන්තියේ ඉන්න අහිංසකම ළමයා...."

"ආ..... මෙන්න වැඩක්, එතකොට අපි ඔටුවොද?.."
මම චාමරට රැව්වෙමි.

"කොහොමද දුවේ..."
ඇය අහින්සකව සිනාසුනාය. මට ඉන්නා හොදම යාළුවා අපේ අම්මා නිසා මට මේ හැමදේම අම්මාට කිවහැක. නමුත් මටත් මම කියන්නට පෙර අම්මා සියල්ල තේරුම් ගන්නවා යැයි මම හොදින් දනිමි.

"ලස්සන ගෑණු දරුවෙක්..."
අම්මා මගේ කණට කර කීවාය. මට ඇතිවූණ සතුට නිම්හිම් නැතිවිය.

"පුතාලා කතා කර කර ඉන්න මම බොන්න මොනවාහරි අරන් එන්නම්..."

ටික වේලාවකින් කල්පද තිළිණ සමගින් ආවේ සිනාමුසු මුහුණෙනි. අම්මා සිටියේ බීම අල්ලමිනි.

"ඔන්න එහෙනම් අපි කිව්ව වෙලාවට ආවා හරිය..."

"ආවා.. ආවා.. වෙලාවටම ආවා. කනබොන වෙලාවටනෙ උඹ කොහොමත් එන්නෙ..."

චාමර කල්පට බීම වීදුරුවක් දෙමින් කීය. මම චාපා අසලට ගියවිට ඉරේෂා නැගිට මට ඇය අසල ඉඩ දුන්නේය.

"ඔයා ඉන්න ඉරේෂා..."

"අනේ මට බෑ බැනුම් අහන්න. මම දන්නවා මෙච්චර වෙලා මම නැගිටිනකං හිතින් බැන බැන තමයි ඉන්න ඇත්තෙ කියලා..."

චාපාගෙ මුහුණ සතුටින් පිරී ඇත.

"මොකද ඇස් වලින් හිනාවෙන්නෙ?..."

"මට හිතාගන්නවත් බෑගිම්හාන මම මේ ඉන්නෙ ඔයාලගෙ ගෙදර කියලා.හරියට හීනයක් වගේ..."

මම ඇයගේ අතක් කෙනිත්තුවේය.

"ආවු...."

"රිදුනා නේද?..."

"නැතුව මෝඩයෝ..."

"ආ.. ඒ කියන්නෙ හීනයක් නෙවෙයි...."

"පිස්සා.."

ඇයත් මමත් එකවිට සිනාසුනි. ඇත්තෙන්ම අද ඇය සිටින්නේ සතුටින් වන්නට ඇත. එය චාපාගේ මුහුණෙන්ම පෙනෙයි.

"එන්නකො වැඩක් පෙන්නන්න..."

"මොකක්ද?..."

"එන්න ඉතිං මොකක්ද කියලා පෙන්නන්න...."

මම චාපාත් සමග ඉහල මාලයට ආවේය. 

සරල බලාපොරොත්තුවක, උත්තරීතර ආදරය...

(චාපා 10 වන කොටස සමගින් හමුවෙමු...)

            - නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -
                  - 2004 -

මෙතනින් (චාපා 10)

චාපා 08

    සිකුරාදා රාති‍්‍රයේ මට නින්දක් නොආවේය. දහවල් ඒ සොදුරු මොහොත තවමත් හීනයක් මෙන් දෙනෙත් ඉදිරියේ මැවි මැවී පෙනෙයි. ඇයව මට මෙතරම් ඉක්මනින් ලැබේ යැයි මම සිතුවේ නැත.

සදුදා වන තුරු මම සිටියේ නොඉවසිල්ලෙනි. ඒ සොදුරු රුව දකිනතුරු සිතට ඇත්තේ නොසන්සුන් බවකි. නමුත් මේ වන විට අපේ පන්තියම මේ ගැන දන්නවා විය හැක. එය එසේ උවහොත් අද කණක් ඇසී ඉන්නට වන්නේ නැත. එන විදියකට මුහුණ දෙනවායැයි සිතා මම පාසැල් ආවේය.
වෙනදා මෙන්ම කොරිඩෝව දිගේ ඇවිද එන විට මගේ නෙත් සොයන්නෙ ඇයවය. නමුත් අද වෙනදාටත් වඩා හිත කලබලය. දුරතියාම අප දෙදෙනාගේ නෙත් එකිනෙක ගැටුණි. චාපාද අද මග බලාගෙන සිටිනවා දුටුවිට මගේ මුළු හිතම පිරී ගියේය. වෙනදාට ඇයව පසුකර යනවිට මම හිතින් ගුඩ්මෝනින් කියාගෙන යයි. නමුත් අද එය මුව පුරා කිවහැක.

"ගුඩ් මෝනින්..."

මටත් ප‍්‍රථම ඇය කීවාය. ඇගේ මුහුණ උදෑසන පිපුන නම නොදන්නා ලස්සන මලක් මෙනි.

"ගුඩ් මෝනින්. ..කවුරු එනකන්ද ඇස් කඩන් බලන් ඉන්නෙ?.."

"මොඩයෙක් එනකන්..."
ඇය කට ඇදකර කීවාය.

"දැන් අත කොහොමද?..."

"හොදයි..."
මම සමාව ඉල්ලන්න හඩින් ඇයට උත්තර දුණි.

"අළුත් කපල් එක උදේන්ම ඇවිල්ලා ලව් සීන් පටන් අරන් වගේ."

කෝසලී මගේ පිටුපසින් පැමිණ ඇසුවාය. මම හිතුවා හරිය. වැඬේ රටටම ප‍්‍රසිද්ධවී අවසානය. චාපාත් මමත් මුහුණට මුහුණ බලා සිනාසුණි.

"මේ.. මේ.. අපිට අනං මනං වැඩක් නැහැ දෙන්නාගෙන්ම පාටියක් ඕනෙ.."
චාපා ලැජ්ජාවෙන් බිම බලාගෙන සිනාසෙයි. 

"මේක හරි වැඩක්නෙ ඇයි පාටි දෙන්න අපි කසාද බැන්දද?.."

"හරි ඉතින් ඕක තමයි කසාදෙට අත්තිවාරම..."
කෝසලී සිනාසී යන්නට ගියාය. අදනම් සොදුරුම උදෑසනකි.

"ඇත්තද?.."
මම චාපා දෙස බලා ඇසුවෙමි.

"මොකක්ද?.."

"මේකද අත්තිවාරම?.."

"ඇත්තද බොරුද කියලා කියන්න මම මීට කලින් බැදලා නැහැනෙ"
ඇය සිනාසී කීවාය.

"බදිමුද?..."

"යනවා මෝඩයා..."

අද උදෑසන රැස්වීමේදීද මගේ හිත එක තැනක නැත. මට ඇයවම දකින්නට උවමනා නිසා ඇයට සමාන්තර පේලියක සිටගත්තේය. විටින් විට ළමයින් එහාට මෙහාට වී ඇයව නොපෙනුන විට මට තරහද ආවේය. චාපාගේ මුහුණද වෙනදාට වඩා සතුටින් පිරී ඇත. වෙනදා වැඩියෙන් සිනා නොවන ඇය දැන් සිටින්නේ සිනාසුන ගමන්මය.

විවේක කාලයේදී මම කල්පනා කර කර ඉන්නවා චාපා දක්න්නට ඇත. ඇයටත් පෙර ළඟට ආවේ ඇයගේ සුවඳයි.

"ගිම්හාන මොනවද ඔච්චර කල්පනා කරන්නේ?..."

මම බැරූරුම් මුහුණක් මවාගෙන ඇයදෙස බැලුවෙමි.

"නෑ සුදූ, මම මේ කල්පනා කලේ දැන් ඉතිං ඉස්සර තිබ්බ නිදහසත් නැහැනෙ..."

ඇය සිනාසුනාය. සිනාසෙන විට ඇය වඩාත් සුන්දරව පෙනෙයි.

"ඇත්ත ඇත්ත. දැන් ඉතින් මම කියන විදියට තමයි ඉන්න වෙන්නෙ. මම අරක කරන්න කිව්වම ඒක කරන්න ඕනෙ. මේක කරන්න කිව්වම මේක කරන්න ඕනෙ..."

ඇය කට හද හදා කියයි.

"ආ.. ඇත්තද එහෙමද හිතන් ඉන්නෙ? ඒවා කොහෙද මාත් එක්ක. වැඩිය නීති දැම්මොත් මම හොදට බීලා ඇවිල්ලා වළං පොළොව ගහලා ඔයාටත්........"

ඇය එක දිගට සිනාසුණි. හැමදාමත් ඇයව මේලෙසම සතුටින් තියන්නට මම ඉටාගත්තෙමි.

"අම්මෝ, එහෙනම් මම මුකුත් කියන්නෑ.."

ඇය සිනාව නවත්තගන්න බැරුව කීවාය. මා කියූ කතාවට මේතරම් සිනාසෙන්නට දෙයක් නැතත් ඇය පොඩිදෙයිනුත් මෙතරම් සතුටට පත්වන්නේ මෙතරම් දවස් දුකින් සිටි නිසාද? මා නිසා ඇය දැන් සිටින්නේ සතුටින් බව එදා විද්‍යාගාරයේදී ඇය කියූ සැටි මට සිහිවිය.

"ඔයා ඇත්තටමද කිව්වෙ? වළං පොළොවෙ ගහලා මටත් ගහනවද?.."

හිනාව බාලවන ගමන් ඇය ඇසුවාය. ඇය බියවන්නට ඇත.

'සමහර විට...."

"අනේ එහෙම කවදාවත් කරන්නෙපා ගිම්හාන. මම පුංචි කෙල්ලෙක්. මට ගොඩක් දේවල් දරාගන්න අමාරුයි. නොතේරුම් කමට මම වැරදි කරයි. ඒත් ඒවා මට කියලා දෙන්න. මෙහෙම කරන්නෙපා කියන්න. එතකොට මම ආයෙ කවදාවත් ඒවා නොකර ඉන්නම්. ඒත් මට බනින්නවත් එපා...."

ඇයගේ ඇස් රතුවී ඇත. පොඩි විහිළුව මෙතරම් ඇය බරපතලව ගනීවියැයි මම සිතුවේ නැත.

"පිස්සුද සුදූ මොනාද මේ කියන්නෙ? ගෑණුන්ට අතක් උස්සන්න තරම් පහත් මිනිහෙක් නෙවෙයි මම. ඔයාව හිනාගස්සන්නයි මම එහෙම කිව්වෙ.මට පිස්සු හැදිලා හරි එහෙම කලොත් ඔයා මාව දාලා යන්න. මම මුකුත් කියන්නෑ..."

"මම දන්නවා ඔයා එහෙම නෑ කියලා...."

ඇය අහින්සකව සිනාසී කීවාය. 

******************************************************************

දුරකථනය බෙරිහන් දෙන හඩට මම ගැස්සී ඇහැරුනේය. කාමරයේ ලයිට් එක දමා වෙලාව බලනවිට පාන්දර හයට පමණ ඇතිබව බොදවී ඇති දෙනෙතින් දැක්කේය. මේ පාන්දර කවුරු කතා කරනවාද? අම්මාගේද නින්ද කැඩෙතැයි සිතා මම ඉක්මනින් දුරකථනය ළඟට ගියේය.

"හෙලෝ..."

මම නිදිගැට කඩමින් කතාකලේය.

"හැපි බර්ත්ඬේ  ටූ යූ..."

අද මගේ උපන්දිනය බව මට මතක්වූයේ දැන්ය. නමුත් කතාකරන්නේ කවුදැයි මට හදුනාගැනීමට නොහැකිවිය.

"තැන්ක් යූ. ඒත් කවුද මේ කතාකරන්නෙ?.."

"ඔයාට ගොඩක් ආදරෙ කරන කෙනෙක් මෝඩයෝ..."

මට දැනුන සතුට නිම්හිම් නැතිවිය. උපන්දිනය දවසේ උදේ පාන්දරින් ඒ කටහඩ අසන්නට ලැබීමම ඇතිය.

"අනේ සොරි සුදූ. මට ඇත්තටම අදුනගන්න බැරි උනා. ෆෝන් එකෙන් ඔයාගෙ කටහඩ තවත් ලස්සනයිනෙ. රේඩියෝ චැනල් එකක කෙල්ලෙක් වගේ..."

"අනේ යන්න පල් එක නොදා..."

"මේ ඒක නෙවෙයි අද හවසට එනවා නේද?..."

අද හවසට පාසැලේ මිතුරන්ට පුංචි උපන්දින සාදයක් සූදානම් කලේ අම්මාය. 

"අනේ ගිම්හාන මට බයයි. මම කොහොමද ඇවිත් ඔයාලාගෙ අම්මගෙ මූණ බලන්නෙ?..."

"ඒක හරි වැඩක්නෙ අපේ අම්මගෙ මූණ බලන්න බැරිවෙන්න තරම් ඔයා මොකක්ද කරපු වරද?..."

"ඇයි අම්මටගෙ ලොකු පුතාව හොරකම් කලේ..."

මට සිනා ගියේය. මේ කෙල්ලටනම් හොදටම පිස්සුය.

"ඔයා ඉරේෂාලාගෙ ගෙදර යන්න. චාමරයා එහෙට එයි ඔයාදෙන්නව ගන්න. චාමර අපේ ගේ දන්නනවා..."

"හා.. ඒත් කියටද එන්න ඕනෙ"

"පුළුවන්නම් දැන්ම එන්න.."

මම සිනාසී කීවෙමි.

"ආසයිනම් තමයි..."

ඇය කෙතරම් අහින්සකද.

"පහ වෙනකොට එන්න සුදූ..."

"හොදමයි සර්... මම ඉක්මනට එන්නම්. මම හොරෙන් කෝල් එක ගත්තෙ තියන්නම් හොදේ..."

"හරි සුදූ, පරිස්සමට එන්න..."

"බුදු සරණයි ඔයාට..."

ජීවිතයෙන් මැකී යන අකුරු කියවන්න...

ආදරය වෙනුවෙන්...

(චාපා 09 වන කොටස සමගින් හමුවෙමු...)

            - නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -
                  - 2004 -

මෙතනින් (චාපා 09)

චාපා 07

සුමුදු පියවර තබා එන මඟ, සුසුදු පියවිලි එළා තැබුවා...

මට ඇසුන දේ තවමත් මට විශ්වස නැත. චාපා ඒ කීවේ ඇයද මට ආදරේ කරන බවද?

"චාපා..."

මම දෙනෙත් විශාල කරගෙන ඇය දෙසම බලාගෙන සිටියේය. චාපා ලැජ්ජාවෙන් බිම බලාගත්තාය. 

"චාපා මොකක්ද ඔයා කිව්වෙ?..."

"ඔයාට ඇහුන දේ තමයි...."
ඇය ඇඟිළි තුඩින් මේසය හූරමින් කීවාය.

"ඒ කිව්වෙ ඔයත් මට ආදරෙයිද? ..."

මම ඇයට ළං වෙමින් ඇසුවෙ අදහාගත නොහැකි සතුටකිනි. ඇය මේසයේ හූරපු තැන බලාගෙම හිස වැනුවාය. මට මෙතන නටන්නට තරම් සතුටක් දැනුණි.

"චාපා මං දිහා බලන්න... ඇයි කියන්න එක පාරම හිත වෙනස් උනේ?..."

ඇය සෙමින් හිස ඔසවා මා දෙස බැලුවාය. මටනම් තවමත් උන දේ අදහාගත නොහැක.

"ඔයා යන්න ගියාම මට බය හිතුනා. මං ඔයා නිසා ඉන්නෙ සතුටින්. මට බැහැ ඒ සතුට නැතිකරගන්න..."

මට මේ ඇසෙන්නේ මා මෙතෙක් දිනක් අසන්නට පෙරුම් පිරූ වචන කිහිපයයි. මේ පාසල නොවේනම් මීට වඩා සැහැල්ලුවෙන් කතාකරන්නට තිබුනායැයි සිතුනේය.

"ඒත් මට ගොඩක් බයයි. මේවා අන්තිමට කොහෙන් කෙලවර වෙයිද දන්නෑ ගිම්හාන...."

දැන් කොහෙන් කෙලවර උනද ඒ හැමදේටම මුහුණ දීමට හිතට පුදුමාකාර ශක්තියක් ඇත.

"හැමදේම අපි ටික ටික විසදගමු චාපා. ඔයා හිතට බරක් ගන්නැතුව සතුටින් ඉන්නකො. ඒත් මට තාමත් අදහාගන්න බැහැ..."

ඇය ආදරණියව සිනාසුනාය. මම ඇයගේ අසලටම වූයේය. කුමක්දෝ සිත පිනායන සුවදක් ඇය ළඟින් හමා එයි.

"තව එක පාරක් කියනවාද?..."

"මොකක්ද?..."

"ඇත්තටම මට ආදරෙයිද?..."

හිත මෙතරම් බොළද වන්නේ ඇය ඉදිරියේ පමණය. මම එයට ආශා කලෙමි.නැවතත් ඇගේ ඇස් මේසය මතය. නමුත් ඒ දෑස්මත කදුළුය. 

"මම නෙවෙයි ගිම්හාන. ඔයා ඒක කියන්න. මම මේ පිරිමි ළමයෙක්ට මේතරම් ළං උන පළවෙනි වතාව. මට මේ මුකුත් තේරෙන්නෑ. කවදාහරි ඔයාට එපාවෙලා මාව දාලා ගියොත් එදාට මට ජීවිතේම එපා වෙයි...

ඇය එහෙම්මම මගේ මැණික් කටුව ළඟින්අල්ලා ගත්තාය.

"ආවු..."

"ඇයි ?.."

"මෝඩි, මගේ අත..."

"අනේ සොරි..."

ඇය සමාව ඉල්ලන්නාක් මෙන් මා දෙස බැලුවාය.

"පිස්සා නිකං අත තුවාල කරගත්තා. යන්න දැං කල්ප එක්ක ගිහින් බෙහෙත් දාගන්න..."

"තුවාල උනාට පාඩු උනේ නැහැනෙ...."

ඇයත් මමත් එකවිට සිනාසුනෝය. හිතේ තිබූ ලොකු බරක් නිදහස් වූවාක් මෙන් මහා සැහැල්ලුවක් දැනෙයි.

"මේ... එක්ස්කියුස් මී වෙන්න ඕනෙ. බෙල් එක ගහලා දැන් හුගක් වෙලා. එළියෙ මුර කරලම මගේ දනිස් රිදෙනවා. අපි දැන් යමුද දෙයියනේ කියලා..."

කල්ප කඩාපහත් වූ පසුයි බෙල් එක ගැසූ බවත් දන්නෙ.

"ඇහුනෙවත් නෑ බං..."

"ඇහෙයියැ ඉතිං. පෙම් සයුරෙ ගිලිලා ඉද්දි කං ඇහෙනවා හොරයිනෙ මචං...."

චාපා සිනාසී යන්න නැගිට්ටාය.

"යමු..."

"ඔයා යන්න චාපා අපි දෙන්නා ටිකක් ඉදලා එන්නම්...."

චාපා මදක් දුර ගොස් නැවත කල්පට කතා කලාය. කල්පත් සමග මොන මොනවාදෝ කියා මාත් සමග සිනාසී යන්නට ගියාය. මොහොතකට පෙර සිදුවූ සියල්ලම මට තවමත් සිහිනයක් මෙනි.

"ඒයි මෝඩයා, කෝ අත පෙන්නපං..."

කල්ප පැමිණි පසු මගේ අත අල්ලාගෙන ඇසීය. චාපාගේ ලේන්සුව තවමත් අතේය. එහි තැනින් තැන ලේ ගෑවී ඇත.

"පිස්සුද යකෝ උඹට? මේ මොකක්ද කරන් තියෙන්නෙ..."

"ඒක තිබෙද්දෙනං කියපං චාපා මොනාද කිව්වෙ?..."

"උඹව බෙහෙත් දාන්න එක්ක යන්නලු. නැත්තං උඹ ඔහොම්මම ඉදියිලු..."

මට ඇය ගැන ඇති ආදරේ වැඩිවිය. මගේ තේරීම වැරදි නැත. මම කල්පට උන හැමෙදේම මුලසිට කිවේය. කල්ප සියල්ල අසා සිටියේ කටත් ඇරගෙනය.

"මාර සීන් එකක්නෙ බං වෙලා තියෙන්නෙ..."

"ඒක තමයි බං මටත් තාම අදහාගන්නත් අමාරුයි...."

"ඒකි හොද එකී බං. ඔය ගෙදර තියෙනවා කිව්ව අවුල නිසා තමයි කොච්චරවත් මුල්ලකට වෙලා කල්පනා කර කර ඉන්නවා ඇත්තෙ. උඹ හොද එකා කියලා තේරුණ හංදා වෙන්න ඇති කැමති වෙන්න ඇත්තෙ...."

"හ්ම්ම්..."

"දැං ඉතිං උඹව ගොඩදාලා දීපු සේරටම අඩුමගානෙ ප්ලේන්ටි පාටියක්වත් දෙන්න වෙයි...."

කල්ප විද්‍යාගාරයෙන් එළියට එනගමන් මගේ කරට අතක් දමාගෙන කීවේය.

"ප්ලේන්ටි මොකටද බං, උඹලා සේරටම අරං දෙන්නංකො හොද ස්ට්‍රෝන්ග් ටී...."

"චාමරයට මේක කිව්වම ෂුවර් එකටම කලන්තෙ දායි..."

"ඒක ඇත්ත..."

"හරි හරි.. උඹේ කියවිල්ල පැත්තක තියලා වරෙන් අතට බෙහෙත් ටිකක් දාන් එන්න යං නැත්තං චාපාගෙන් මමත් බැනුම් අහගන්නවා..."

ඇයගේ නම ඇසුනත් හිතට දැනෙන්නෙ අමුතුම සතුටකි.

        හැකිවේද ඔබට මගේ තනිකම මකන්නට...

(චාපා 08 වන කොටස සමගින් හමුවෙමු...)

            - නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -
                  - 2004 -

මෙතනින් (චාපා 08)

මෙතනින් (චාපා 09)

මෙතනින් (චාපා 10)

තෝසයක් කියූ කතාවක්...

   පන්තිය අද වෙනදාට වඩා විනාඩි 15ක් වේලාසන අවසන් වූයේය. ජයරත්න මල් ශාලාව අසලින් පාර පැන බොරැල්ලට යන බස් එකක එල්ලුනේ ටියුට් එක රෝල්කර කලිසම් සාක්කුවේ රුවාගෙනය. වෙලාව 12.45. කාර්යාලයට යාමට ප‍්‍රමාද නැතත් ඇයව බලන්නට නලියන හිතේ තිබුනේ නොසන්සුන් කමකි. බොරැල්ලෙ හන්දියෙන් බසය නවත්වන්නටත් කලින්ම එයින් පැන්නේය.

"ක්ලාස් ඉවරද?.."
"ඔවු බබා.. අද කලින් ඉවර උනා. මොනාද කන්න ගේන්නෙ?.."
"ආස දෙයක්... මටනම් බඩගිනිත් නෑ..."
"ආ.. නොකා හදාගන්නකො ලෙඩක්. ඉන්න මම ඉක්මනට එන්නම්..."
හැමදාම මම ගෙනියන්නෙ මසාල තෝසය. මම කැමතිම ඒවට බව ඇය දනියි. මම බොරැල්ලෙන් තෝස ගෙන ඉක්මනින් කාර්යාලටය ගියේය. ඇයගේ මුහුණ දුටු පසු මටත් ඇති බඩගින්නක් නැත. ඇය ඒ තරම් ආදරණියය.

"ඇයි බබා ? මූණත් අමුතුයි.."
තෝස කෑ පසු කාර්යාලයේ පුටුවකට බරවෙන ගමන් මම ඇසුවෙමි.
"නෑ එහෙම දෙයක් නැහැ නිසල්, මගෙ කට අමුතුයි ඒකයි.,,"
"ඇයි වමනෙ යන්න එනවද?.."
"ඒ වගේ.."
"ඇයි ඒ... කෑවට පස්සෙ නේද?.."
"හ්ම්..."
"ඔයා ආසයිනෙ තෝස වලට. අද මොකක්ද අවුල් උනේ නිකම්ම ? .."

ඇය සිහින්ව සිනාසුනාය. ඒත් ඒ හිනාව ව්‍යාජ යැයි මට සිතුණි.

"මොකක් හරි තියෙනවා ඔයා නොකියන?.."
ඇය අහින්සකව හිස ඔසවා මා දෙස බැලුවාය.

"මම තෝස වලට ආස නැහැ මහත්තයෝ.."
මගේ හිසට පොල්ලෙන් ගැසුවාක් මෙනි.මම තෝස ගෙනා පළමු දිනය මෙය නොවේය. ගෙනා සෑම දිනකම ඇය ඒවා කෑවෙ රස කර කරය.

"එහෙනම් මෙච්චර දවස් ආසාවෙන් කෑවෙ?.."
ඇයගේ ඇස් දෙක තෙත්වී ඇත.
"අද කෑවෙත් ආසාවෙන් තමා නිසල්. මම දන්නවනෙ ඔයා කන්න ආසම ඒවා කියලා. මම ආස නැහැ කිව්වොත් මම නිසා ඔයා ආයෙ ඒවා ගේන්නැති බවත් මම දන්නවා. පවුනෙ ඔයා. ආස නැති දෙයක් දිගටම කද්දි වමනෙට එනවානෙ මගෙ මහත්තයෝ. ඒකයි අද උනෙ..."

ආදරය කියා අප තේරුම් ගෙන ඇත්තේ මොනවාද? මට මා ගැනම ලැජ්ජා සිතුණි.

- නිරෝෂ් මෛති‍්‍ර -

2013-05-30